Lost in Adaptation

باغ وحش شیشه ای

2011-12-30T11:19:00.000-08:00

مسهل این روزای من «طهران تهران» رضا یزدانی شده. باهاش تو ماشین نعره می زنم، ماشینو می لرزونم، گاز می دم، گریه می کنم، ترمز می کنم، بوق می زنم، وحشیانه به فرمون چنگ می زنم. واسه زندگیم عنصر خطرناکی می شم. اگه این کار رو نکنم احساسات دیگه سراغم نمی آن. اگه نیان مثل میت می مونم. یادم نمی آد یه سال بی تو بودم ولی انگار هرلحظه بودی. فقط علف می تونه قلقلکم بده یه ذره. ب

چیز زیادی نمونده.ب

چیز زیادی ام نزدیم. نفری سه پک ولی سه پک فیلی. چشمام که از آخرین سرفه باز می شه نور زرد اتاق، بنفش سیر شده: نور تهدید کننده. نور چراغ زنبوری های ونگوک با عینک واقع بینی و توحش.ب

سی طبقه از زمین فاصله داریم. دور آپارتمان رو یه دیوار شیشه ای احاطه کرده. یه زلزله خفیف همراه با باد ملایم و ابرهای پراکنده زمین آپارتمان رو از ۲۹ طبقه ی پایین جدا می کنه. آپارتمان حالا میون زمین و هوا اعلام استقلال می کنه. یه پروژکتور فرضی تو مغزم نشونه می گیره طرف تراس. به هر طرف نگاه می کنم، گوشه ی چشمم درگیر تراسه. یه تابلو بالا درش نوشته: محل افتادن. تابلو مثل چشمای لنین ذهنم رو درگیر می کنه. هرچقدر بیشتر زمان می گذره، بدنم بیشتر تمایل به افتادن داره: اگه پام به تراس برسه جاذبه قورتم می ده. جاذبه اونور تراس تو تاریکی نشسته و پشت کلاهش قایم شده. همین الان داره دستاشو به هم می ماله. سه بار به سیگارش پک می زنه. یه بار می تکوندش. جاذبه بود که طبقه ی ۳۰ ام رو از ۲۹ ام جدا کرد. جاذبه بود که اون روز ول شد بین حرفای من و تو. جاذبه پینه زد به انگشتای دستت. جاذبه ما رو از مرکز زمین رد کرد و توی راه لختمون کرد. مام هی هیچی نگفتیم. هی هیچی نمی گیم. گفتیم قانونه دیگه. قانون فیزیک. قانون قانونه.ب

سه نفر دیگه دارن می خندن. هی بیشتر و بیشتر می خندن. اگه بهشون بگم جاذبه اونجا نشسته اونا رو هم می ترسونم. بعد چهار نفری می دوییم طرف تراس و می افتیم. نباید خندشون بند بیاد. تا وقتی خنده هست افتادن دستش به ما نمی رسه. نور بنفش، رو چهره ی از خنده گریون ما چهار نفر، دور یه میز معلق تو ارتفاع سی طبقه. جاذبه توی صدای خنده های یه سر ما از خنده روده بر می شه.ب

چیز زیادی نمونده.ی

یه پرش همش.ب

ابراهیم!ب

رئیس! فرمانده! پیغمبر!ب

ما هامون نبودیم. ب

جای هامونت خالی.ب

اضغاث از راه دور در فالس کریک

2011-09-14T10:55:00.000-07:00

میدان صنعت غرق بود زیر دریایی از ابر. از لابه لای این هزارتو باید سرک می کشیدی که زرد تاکسی ای به چشمت بخورد. درد انگشت کوچک در واقعیت و رویا زمینگیرت کرده بود. لخ لخ میان ابرها شناور بودی. این همه جا باید می رفتی و پول کافی برای دربست نداشتی. هیچوقت پول کافی برای دربست نداری. همیشه این ماجرای انصراف و بازگشت یک جایی باید توی ذوق می زد.ب

پس آخر درد و انصراف و بازگشت...ب

در خانه دوستانت انتظارت را می کشند. در خانه نشسته است با او. می گویی خوشحالی که برگشته اند با هم. الف هم که زنگ زد صدای گاف از پشت تلفن می آمد. امشب شب بازگشت است. و تو واقعا خوشحالی. شین را بهتر از کاف می دانی برای او. شین از تو با سابقه تر بوده. به مادرت زنگ می زنی و از این ارتباط های مدام تلفنی قلبت تیر می کشد. پس تصویر چه می شود؟ همه اش صدا؟ صدا جای خالی را هزاربار پهن تر می کند. این میان گرمای آغوشش وقت یکی از همین خداحافظی های معمولی پس از مهمانی رختخوابت را گرم می کند. که چشم باز کنی و ببینی انگشت کوچکت زیر گرمای پتو درمان شده. گرمای آغوش روی تنت مثل لایه ای از موم چسبیده و انگار با حمام های یک ماه آینده نخواهد رفت. به هزارتوی ابر فکر می کنی سر میدان صنعت. به شین و کاف و الف و گاف، به خودت، به خودش...ب

مرثیه برای نسل اولیها

2010-11-01T14:40:00.000-07:00

"مامان... خرما نداشتن"

شربت آلبالو/ شربت بهار نارنج/ نون سوخاری و توت خشک/ پنیر لیقوان و چایی شیرین/ نیمکت های چوبی/ آینه ی قدی تاب خورده / جیرجیر تاب زنگ زده ی بزرگ/ جیرجیرک های نیمه شب/ گل های شمعدانی/ حلزون له شده برای دوا گلیِ کودکی/ عطر تک درخت نارنج/ جیغ و ویغ دختران مدرسه همسایه/ گرمای شرجی شمال/ کولر آبی/ چرت بعد از ظهر پشت پرده و نسیم/ قایم شدن توی کمد ملافه ها/ هیاهوی نوه های پیرزن/ آخرین بازمانده ی کودکی هایم/ پیرزنی که چشم های آبی داشت/ و اسم من دیگر یادش نبود/ ب

"من تو رو خیلی دوست داشتم"

ای داد از این فعل ماضی...ب

Vatican, Open City

2010-10-28T22:19:00.000-07:00

گویا در واتیکان پیش از اینکه عروس و داماد را به خدمت پاپ برسانند، آنها و ایل و تبارشان را در میدانی که به کلیسا ختم می شود از زیر قایقی رد می کنند (یا درست تر بگویم: قایق را به مثال تابوت روی دست می گیرند و از بالای سرشان عبور می دهند) درون قایق نقل و نبات نیست، تورات و انجیل هم نیست، فقط بچه، توی قایق را از بچه پر می کنند، از سیاه زنگی اش گرفته تا سرخپوست و مکزیکی، بچه های رنگارنگ، بر فراز سرشان، بالاتر از سقف قیراندود آسمان. ب

روایت است گزارشگری در مراسم حضور دارد و ماوقع را مو به مو در میکروفون هوار می زند. گزارشگر را در منتهی الیه جنوبی میدان، پشت به عروس و داماد، در رأس طاقی جایی خوب محکم می کنند و می روند. مثل جن های سنگی ایوان های نتردام. ب

...

بچه ها از چنان راه دوری از میان باتلاق و مرداب رانده و آورده شده اند که پاک دریا زده شده اند. دخترک قبل از اینکه چشمش در چشم عروس بیافتد دهانش کف کرده. با پشت دست کف را خشک می کند و با وحشت جمعیت پایین را برانداز می کند. پسرک تاب نمی آورد. دهانش را باز می کند و مایع قهوه ای شره می کند روی سر خان عموی داماد. عروس که خطر را حس کرده به بهانه ی اینکه می خواهد کودکان را نوازش کند دستش را از لبه ی قایق دراز می کند و محکم دهان دخترک را می چسبد و انقدر نگه می دارد تا قایق از بالای لباس عروس طرح کوکو شنلش بگذرد. اسقف اعظم، سر تا پا سیاهپوش، در راس صف ایستاده و در حال چرخاندن تسبیح و طلب آمرزش برای کودکان است که چشمه ی قهوه ای بر سرش جاری می شود. خلاصه بلبشوییست در میدان. همه ی اینها اما در شلوغی میدان و صدای زنگ ها و زنگوله ها گم می شود. کولی ای با گروه نوازنده هایش خودشان را توی جمعیت جا می کنند و تمام چیزهایی که تو هستی را می زنند. سر قایق را به سمت بیمارستان می چرخانند. گروه وارد دروازه های عظیم کلیسا می شوند و سر و صداها به یکباره می خوابد.ب

میکروفون را همان نوک ابلیسک رها می کنم و ساکت می شوم. ب

...

در خواب هم نظاره گر شده ام حتی. هربار می پرسم پس کی، پس کی قایق را می گذارند روی دوشم؟ پس کی کنارشان هستم؟ چرا انقدر محکم چسبانده اندم این بالا نامردها!؟

تقدیم به همه ی دختران چاق، فقط با عشق و بدون نکبت

2010-10-19T09:54:00.000-07:00

آشپزخانه را به نیت خانوم چاقه جارو کشیدم. همینطور دستشویی ها و پذیرایی را. بعد به خاطر خانوم چاقه (و همینطور همخانه ی چاقم) یک عدس پلوی مشتی پختم با یک عالم پیاز داغ و کشمش. خلاصه امروز هرکاری کردم برای پیرزنی بود که در دهکوره ای در ویسکانتی نشسته روی این صندلی های گهواره ای و مگس ها را با لنگه ی پاره ی کفش عروسی اش از دور و بر می تکاند و در همین احوال (انگار که دردسر بس نباشد) با سرطان دست و پنجه نرم می کند. امروز به افتخار خانوم چاقه سیگاری هم دود کردم و برای اینکه به دلش بنشیند ناخن هایم را با دقت لاک زدم. اصلا امروزم را به او تقدیم کردم: پک عمیق!ب

عمو جروم عزیز (هرجا که هست (دم ساحل برزخ با موزماهی ها) روحش شاد) طبق عادت حرف هایش را همیشه آخر داستان تعبیر می کرد. مثلا زویی یک لحظه به اغما فرو می رفت و به تشابه مثال زدنی خانوم چاقه و مسیح پی می برد. بله شکی نیست. پیرزن حتی ( و به خصوص) مسیح است. مسیح به آن روایتی که رستاخیزش همین دیروز پریروزها بوده و همه جا غایب، حضور دارد. مسیحی که دیده نمی شود اما هست (مثل مهدی عج خودمان و صدها شعبده باز دیگر تاریخ). بله (و اینجا می خواهم به نکته ی مهمی اشاره کنم) مسیح همه ی شمایید. برای هر کس مسیح (و بالطبع خانوم چاقه) تمام آنهایی هستند که در سختی های روزگارتان به چشم نمی آیند ولی درواقع همیشه همین جا حضور دارند. هیچ وقت از شما دل نکنده اند. هیچ وقت فراموشتان نکرده اند. این لشگر مسیحایی تمام آنهایی هستند که باید به خاطرشان عدس پلو و قورمه سبزی پخت و خانه را آب و جارو کشید و به خاطر آن ها باید تلاش کرد که بهترین بود. نگویید از این لشگرها ندارید.ب

پس جنگ های صلیبیتان را چطور بردید؟

من امروز برای خانوم چاقه است که می نویسم.ب

سمفونی در گام های واپسین

2010-10-08T18:44:00.000-07:00

گلرخ توی اتاقش تار می زند

کاترینا و سگش آن بالا روی مغزم آرشه می کشند

من دست تصویرم را در آینه چنگ می زنم

...

کجا می روم؟

خداحافظ چینیتا

2010-09-30T23:13:00.000-07:00

دو سال پیش این طور نبود. باید همینطور مست، کج و واکج، گرنویل را از شمال تا جنوبش گز می کردی. خیلی آرامتر باید همه ی این ها را فرو می دادی، مثل شراب می ماند. یک مغازه ی پورن، یک کلاب، دخترهای خراب، گیتارهای گوشه ی خیابان، آهنگ هایی که از این یکی در نیامده آن یکی قاطیش می شد. حالا شده شات ویسکی، با یک اتوبوس ناگهان همه ی خیابان جذب خونت می شود. وقت نداری بین پدیده ها و دیدنی ها رابطه برقرار کنی، خودشان سرخود به هم مربوط می شوند. می شوی یک بیننده ی صرف نه یک ذهن تحلیل گر، نه برتولت برشت. ب

امشب این سرعت ناگهانی (۵۰ کیلومتر در ساعت) از این کمای دو ساله خارجم کرد. یادم آمد می خواستم داستان مردم را بگویم. می خواستم خودم را لا به لای حرف هایم جا نکنم. می خواستم انقدر زیاد، انقدر عظیم، من نباشم...ب

گفتن ندارد، نشد.ب

دختر موقرمز را وقتی اتوبوس آن طرف پل ایستاد دیدم. زیباترین دختر موقرمز بود و موی قرمز زیباترین رنگ مو است. از آن هایی بود که تئوری عشق در نگاه اول را ثابت می کردند. سرش پایین بود. زمین را نگاه می کرد. فکر کردم دیگر کسی زمین را نگاه نمی کند. چرا. بعضی ها هنوز نگاه می کنند. شبگردهایی که از این سر براد وی سوت و کور به آن طرفش شلنگ تخته می انداختند. شبگردها را دوست دارم. مردم شب جالبترند. کاراکتر دارند. با هم فرق می کنند، مثل مکزیکی که آمد و بی صدا رفت. توی ایستگاه که ایستاده بودم، پسرک نزدیکم شد و چند دقیقه یی اسپانیایی بلغور کرد بعد گفت چینیتا یعنی موفرفری. پرسید دوستی طرف های مکزیک ندارم؟ گفتم نه ولی یکی از دوست هایم لیماییست، پرو. گفت آره پرو. گفت پول ندارد، کار ندارد، گفت می توانم کمکش کنم. گفتم من هم کار ندارم. ناگهان احساس کردم باید برایش کاری کنم و هیچ کاری از دستم برنمی آید. احساس می کردم تمام دردهای این چندسال تلنبار شده اند توی این لحظه و اگر بتوانم کمکش کنم یک آن دود می شوند و به هوا می روند. چند بار گفتم ببخشید، چند بار توضیح دادم که پول نقد با خودم جابه جا نمی کنم، چند بار گفتم کاش می توانستم کمکت کنم. چشم هایم خیس شده بود. مردم بر و بر نگاهم می کردند انگار این سر هر گدایی که می بیند اینطوری می شود. دستش را گذاشت روی شانه ام. گفت اشکالی ندارد. گفت به هر حال همین است که هست. گفت اوضاع بهتر می شود. برگشت برود.ب

گفت خداحافظ چینیتا.ب

کسی تا به حال به این زیبایی با من خداحافظی نکرده بود. ب

آویشای کوهن - آهنگ زمستان

ولادیمیرهای امروز، گوگو های معاصر

2010-07-27T00:54:00.001-07:00

در یو-بی-سی پیرمردی هست که از صبح تا غروب دم در ورودی ساختمان عمومی روزنامه می خواند. با تصویری که از مرد غمگین ونگوک در ذهن داشتم یک روز تلاش کردم او را بکشم. حاصل نهایی ترکیبی شد از خط های درهم تنیده. وقتی سرم را از کاغذ برداشتم دیدم شبیه او شده ام. همانطور لم داده ام به مبل . همانطور پایم را گذاشته ام روی آن یکی. دیدم او دارد نگاهم می کند. ترسیدم.ب

...

"morniiiing!... MORNING!... mooooorning!"

اینجا بیرون در کافه تریز، ساعت ۱۱ صبح، و این صدای پس زمینه است که از یک متر آن طرفتر می آید. صبح بخیر! با کاغذهای مچاله ای که از جیبش بیرون می کشد (دیگ پلو پلوی بی انتها) با دوست خیالیش پوکر می زند. حالا باخته و دعوا بالا کشیده. حالا انگشتش را فرو کرده در دماغ دوست فرضی و با دست دیگرش در هوا شماره ی پلیس را می گیرد. حالا شماره را اشتباه گرفته، به جایش یک بتری تکیلا سفارش می دهد و از گلکاری شهرداری شکایت می کند. قطع که می کند ناگهان متوجه می شود که دوستش فلنگ را بسته. دو تا بلیت مصرف شده ی اتوبوس و یک کش پاره ی سر انعام می گذارد، اما یک آن به خودش می آید، همه چیز را جمع می کند و در شلوغی گرنویل ناپدید می شود.ب

آ«آدم های عادی» ای که این بیرون می نشینند بیشتر توی چشم می زنند. گل سر سبد اهالی تریز، بابانوئل سبزقبا است. همین الانه ها باید گوش های فیلی باشکوهش از گوشه ی خیابان ظهور کنند. بابانوئل روی صندلی خالی خانوم قمارباز می نشیند، بقچه ی سفیدش را پهن می کند روی میز رو به رو، زاویه ی صندلی را تنظیم می کند به طرف نبش گرنویل و پندر و انقدر پلک می زند تا هوا تاریک شود. بعد با بقچه ی جادویش (و گوش های بزرگش) در کوچه پس کوچه ها گم می شود. کافه چی ها دوستش دارند، هرچند وقت قهوه اش را عوض می کنند. بابانوئل به قهوه ها دست هم نمی زند. از عذت نفسش است. دوست دارم اینطور فکر کنم. ب

...

اگر بود، اگر بود و می دید، این عم قزی ها و بابانوئل هایی که در شلوغی های شهر هر روز تا شب میخ می شوند، این ها و روزنامه ها و قهوه هایشان، این انتظار ابدی و عزلی دلقک ها و دیوانگان را اگر بکت زنده بود چه طور می نوشت؟ بکت نامدار، موسی ی مجانین قرن ۲۱ام، فرعون «آدم های معمولی»...ب

چه کسی از ویرجینیا وولف می ترسد؟! من! من می ترسم!ب

من از دیدن مادر و دختری که چهل سال خودشان را در «باغ های خاکستری» محبوس می کنند وحشت می کنم. من می ترسم چون می دانم همه ی ما بالفطره، در خام ترین فضای وجودی، می توانیم چهل سال خودتبعیدی بکشیم. چهل سال به گربه ها و راکون ها غذا بدهیم. و یا چهل سال روی صندلی ای به گوشه ی خیابان های گرنویل و پندر خیره شویم: ما می توانیم چهل سال را بدون راه رفتن، به راحتی، سپری کنیم.ب

من می ترسم چون چهل سال زمانی نیست.ب

در باب کهولت و طبع نوشین

2010-07-15T19:53:00.000-07:00

بدجوری دل بسته ام به ماشاالله خان پدرسوخته. هر صبح، انگار قسمت جدید اوشین یا پدرسالار آماده ی پخش باشد، بیدار می شوم ببینم پست جدیدی چیزی داده یا نه. بیچاره هیچ زندگی ‌ژان گولری هم نداردها. مرد میان سال مجرد دختربازی که به اقتضای شغلش مدام در رفت و آمد به کویر است و به همین دلیل است که به قول مادرش ترکه ای و سیاه سوخته شده. این چه چیزیست بین پیرمردهای مردنی و من؟! دو سال گذشته بی شوخی تعداد ذکوری که بین من و ایشان حرف و حدیثی در گرفته (هرچند به تعداد انگشتان یک دست هم نمی رسیدند و حتی همان تعداد روز کمتر به درازا کشیدند) به نسبه کمتر از پیرمردهای زواردررفته مفنگی بوده. آیا هیچ فتیشی مربوط به چین و چروک شناسایی شده؟! (قضیه ی پوست آرنج را که حتما تابحال شنیده اید) چند روز پیش جایی مشغول کار بودم که حالا به دلایل طویلی یک شبانه روز لام تا کام دهانم را باز نکردم. مردک مزمحل یواشکی مرا بیرون کشید و بعد از چند اشاره به زوایای مختلف فیزیکی ام ایمیل و تلفنش را داده که برایش مترجم پیدا کنم! بلافاصله فکر می کنم از بین این همه آشنا چرا من غریبه؟! آن هم منی که اصلا در ۱۰ ساعت گذشته جیک نزده ام، که نه ننه ام مترجم است نه عمه ام. والا قیافه ام هم شباهتی به ضعیفه های دهه ی ۲۰ ندارد که بگویم دلشان هوای دختر همسایه از خشتک آویزان از درخت انار آبادیشان را کرده. حالا که داریم به الگوی متجانس دکل های برق بنده می خندیم کشف جدیدم را هم بگویم. کشف جدیدم شعرا هستند. شعرا قوای جنسی حاضر به خدمتی دارند. همینطور که زبانشان به شعر مشغول است، نگاهشان دائما پی سوراخ سنبه می گردد. اصلا این تصور قالبی که شاعر شیفتگی اش وحدت گراست به کل مزخرف است. شاعر امروزی، حداقل، آن ابتدا شکستی چیزی خورده بعد آن قلب تیرخورده را تا قیامت بالای سر علم می کند که تیر بکند توی فلان مردم. نمی دانم این مسئله را خوب تفهیم کردم یا نه. من ذاتا نه مشکلی با پیرمردها دارم نه شعرا، حتی انقدر با این ها سر وکار داشته ام که خودم نه تنها هاف هافو شده ام، بلکه قصیده هم درمی کنم. البته همیشه توجیهاتی هست. به قول شاعر گفتنی: من پیر سال و ماه نیم یار بی وفاست/ بر من چو عمر می گذرد پیر از آن شدم

بالا افتادن

2010-06-28T23:39:00.000-07:00

ایستگاه را رد کردم و نمی دانم چه شد که سر از پل درآوردم. آسمان رنگ گربه ی ایرانی دوستم بود که به قدر یک دختر ایرانی ناز داشت. یک نوع خاص نوک مدادی. انگار قرار باشد طوفانِ مدادِ هاش-ب ببارد.ب

مردی صد متر جلوتر پشت به من می رفت. آستین های پیراهنش را مدل جان وین بالا زده بود و کتش را آویزان ساعد دست چپش کرده بود و چپانده بود توی جیبش. توی آن راه باریک یک جوری کج و معوج راه می رفت. رقصش گرفته بود انگار. پاشنه هایش به ضرب خاصی فرود می آمدند. یکهو خواستم بدوم طرفش و خواهش کنم، قبل از اینکه مدادهای نوک تیز نشانه گرفته شوند، کتش را تنش کند و یک جا پناه بگیرد. مرد دیگر نبود. با پاشنه لگد زد به جریان هوای اتوبان و تصویرش موج بر داشت. قبل از اینکه بفهمم، در نرده ها، آسفالت، و ماشین قرمزی که به سرعت از کنارش گذشت ذوب شد. تمام.ب

سردم بود. کتم از دستم آویزان بود. داشتم توی راه باریکه زیگزاگ می رفتم. مثل پوست مرغ دانه دانه شده بودم. آستینم را پایین کشیدم. رگبار تابستانی که هیچ انتظارش نمی رفت، انگار زمین را از زیر پای دریا بکشند، شرّی پایین افتاد و محکم خورد به سطح رودخانه. حالا فاصله ام با ابرها به طور نسبی کمتر بود. بالا کشیده شده بودم بدون اینکه بفهمم. زنی آیپاد-به-گوش به دو از تویم گذشت و در پلک زدنی فرسنگ ها دور شد. آنجا، با وجود ماشین های قرمز، تنها بودم. کسی نگرانیم را نمی کشید. و علاوه بر این داشتم نم نمک از صحنه ی روزگار محو می شدم.ب

داشتم به سبکی بالا می افتادم.ب

From a Shell

Before you go... (Clov halts near door) ...say something

2010-05-17T19:40:00.000-07:00

دوست عزیز پدرم روی صفحه ی اول کتابم نوشته: دوستت می دارم بی آن که بخواهمت... (این سه نقطه واقعا به منظور تامل اینجا قرار داده شده، پس اگر بچه تان از پنجره آویزان نیست لطفا روی این جمله کمی بایستید) فکر می کنم چه طور یک جمله پس از مدت های مدید لبخند به لبم نشانده. این سادگی و شکوه بی غل و غش را کمتر کسی به دست می آورد، یکی از این کمتر کس ها بدون شک احمد شاملو است.ب

...

این خطی که شاهدش هستید (همین خط) لااقل بیست بار پاک شده. دارم تمرین می کنم حرفی را بزنم که واقعا ارزش گفتن داشته باشد. این ارزش چیزی از پیش تعریف شده و استاندارد نیست، بلکه می تواند گاهی انتزاعی و گاهی مادی باشد. به طور مثال گاهی به وجود فیزیکی و جسمانی صندلی مربوط شود و گاهی به روش های مختلف استفاده از آن. خلاصه که نه من این ارزش ها را تعیین می کنم نه کس دیگر. تنها ملاک این است که وقتی چیزی روی کاغذ می آید به قول کافکای فقید خودش به صادق بودن خودش شهادت می دهد و اگر مردود شد خودش بلد است نویسنده اش را مواخذه کند. نوشتن فرآیندی است که بعد از زاییده شدن تازه به دنیا می آید (بله این جمله ی آخر به طرزی که نباید به دل خودم هم می نشیند).ب

پس از تمام این روده درازی ها بیایید این پست را با کلامی ساده و فاخر که ارزش منتقل کردن را داشته باشد تمام کنیم. پس گمانم بهتر است که دوباره گوی و میدان را واگذار کنیم به شاملو، لطفا همین الان یک نفس عمیق بکشید و قبل از رفتن به سطر بعد به مدت ۳ ثانیه چشمانتان را ببندید، بعد، همینجا قسم می خورم، او را خواهید دید:ب

......

آه

پیش از آن که در اشک غرقه شوم

چیزی بگو

Everything worth knowing leaves bruises

2010-05-16T00:01:00.000-07:00

تصمیم گرفتم یکی از نقاشی های زرقی برقی ای را که خیلی برایش خون جگر خورده بودم از دیوار پایین بیاورم که تناسب رنگی دیوارها برقرار شود. برای طراح (قابل قبولی) شدن مهم تر از دانستن اینکه از چه عناصری کنار هم باید استفاده کرد فهمیدن این است که از چه چیزهایی نباید استفاده کرد و چه چیزهایی باید حذف شوند. من این هنر که دستیابی اش سال ها ممارست می طلبد را "فن حذف" می نامم و خودم سال های سال است که در آن به شدت لنگ می زنم. از این ها گذشته دیوارهایم بدون شک بهتر شده اند. حالا یک دیواری که کمد و در را در بر می گیرد سفید و سر تا پا پر از عکس های سیاه و سفید است و روی دیوار مجاور دو تا مونوکروم سیاه، یکی بالای دیگری، نصب شده است. کم کم اتاقم از این ملغمه ی دهاتی رنگ های بی ربط و پراکنده دارد به یکدستی با وقاری می رسد و این شکل و شمایل بی هیچ دلیل موجهی من را به یاد شبح اپرای پاریس می اندازد.ب

شاید همین حالا حدس زده باشید. چند روزی است این کندن و چسباندن ها ذهنم را کشانده و برده به خاطراتم از دیوار اتاق تهران. فکر نمی کنم هیچ وقت دیگری در زندگیم اتاقی به آن زشتی داشته باشم. اسباب اثاثیه ی اتاق هایم را تا قبل آمدن به کانادا همیشه از دیگر اعضای خانواده به ارث می بردم. یکی از مبل های سوییت بهروز را هم دزدیده بودم که بدترین انتخاب روکش را در بدترین سلیقه ی خریدن روکش در دنیا که بی چون و چرا مال پدر و مادر من است به خوبی نشان می داد. یک جور زرد متمایل به خردلی ای بود که در بعضی جاها نامحسوس به نارنجی و سبز کدر می زد. چوب تختم قهوه ای روشن بود. چوب میزم قهوه ای متوسط و چوب کتابخانه ام قهوه ای تیره. کتابخانه ام که از بچه گی داشتم از همان زمان شروع به پر شدن کرد و وقتی پانزده شانزده سالم شده بود دیگر از چپاندن کتاب بین سلول های خالی میان کتاب ها دست کشیدم و کم کم چند ستون کتاب ته میزم روی هم انبار شد تا اینکه بهروز رفت و کتابخانه ی سفیدش را صاحب شدم. علاوه بر همه ی این ها یک تلویزیون ۲۴ اینچ هم داشتم که غلط نکنم جهیزیه ی مادرم بود ( ناگفته نماند، هنوز که هنوز است مثل ساعت کار می کند). منتها چیزی که این بازار شام را دو برابر کریه تر می کرد، دیوار نوشته هایی بود که در ابتدای امر قصد تزئین آن را داشتند ولی به وضوح بعد از مدتی دست از تغییر محیط کشیده بودند و به همرنگی با جماعت پرداختند. روی دیوار کنار تختم همه چیز مرتب و با فنت ریز و رنگ های جورواجور نوشته شده بود ولی به تدریج، این کپه ی کلمات، مثل توده ی سرطانی سرایت کرده بود به دیوار های دیگر و هی بزرگتر و خرچنگ غورباقه تر شده بود. وقتی حرفی ارزش بیانش (از دید من ۱۵ ساله) به بقیه ی جملات می چربید آن حرف باید فضای بیشتری اشغال می کرد. رشته های سرطان نهایتا به جایی می رسید که یک جمله ی پنج کلمه ای کل عرض یک دیوار را می گرفت. هیچ جور حس زیبایی شناسانه ای در این دیوار نوشته ها نبود اما در این بی قوارگی کازیمودو گونه چیزی هم پنهان بود: وقتی داشتم اتاق مهیبم را ترک می کردم، اولین و آخرین بار زل زدم به همان دیوار ها و پقی زدم زیر گریه و خوب که زار زدم از بین آن همه چرندیات وصیت نامه ی ویرجینیا وولف را که با پینتِ ویندوز دور و برش را گل و بوته کشیده بودم از دیوار کندم و دادم دست دوستم که همانجا آه و ناله می کرد. من تا به حال چیزی بهتر از این تکه کاغذ زشت هدیه نداده ام. محتوایش اصلا مهم نیست. می توانست دستور العمل قورمه سبزی باشد.ب

اینجا وارد هر اتاقی که می شوم (تا به امروز سه تا از اتاق های خانه را اشغال و دوباره تسلیم کرده ام) اول از همه باید یک مشت پر میخ و پونز و عکس و پوستر بزنم به هر طرف و جور غرها و فریادهای مامان بابا را بکشم. گمانم این میخ ها باعث می شوند پایم یک جورهایی، یک جایی بند شود. میخ که می زنم جاذبه انگار به سمتی می کشدم که دلش می خواهد و دیوارها کار رفتن را سخت می کنند. می دانم که بعدا باید برای در رفتن از دست این دیوارها تقلا کنم. نمی دانم که آیا موفق خواهم بود یا خیر؟ این را از صمیم قلبم می گویم و امیدوارم از آن هیچ استنباط سانتیمانتالی نشود. ب

برگردم ایران که کی؟

2010-05-05T20:19:00.000-07:00

برای نوشتن باید نیازی فطری مانند پر شدن مثانه در بدن به تکامل برسد. این نیاز از کف پا به نوک انگشتان سرایت می کند و هر نقطه ای را که در می نوردد ذره ای قلقک می دهد. در این حالت جملات به دور از کدورت به هم متصل می شوند و دیگر لزومی به جستجوی بی پایان برای یافتن حرف ربط مناسب نیست. ب
در خانه ی مهدی نشسته ایم و نازنین حس و حال هوا را به یک روز تنبل تابستانی توصیف می کند. بدون اینکه به هیچ کدامشان بگویم (نازنین در حال یاد گرفتن برنامه ای از مهدی است که تمام مثال هایش به شغل من در مایکروسافت مربوط می شود و هربار درست مثل پرانتزهای تودرتو حواس را منحرف می کند) به نوشتن مشغولم! (می بینید؟!) بعدا که این پست را دیدند می توانند به خاطراتشان از آن روز تنبل رجوع کنند. برخلاف اکثر افاده هایی که تا به حال شنیده ام "زبان بنده با قلم نمی چرخد"، بلکه با کیبورد، این هیئت چارگوش با حروف پراکنده، به وجد می آید!ب

شروع به خواندن "ظرافت جوجه تیغی" موریل باربری کرده ام که بعد از مدت های مدید لذت کتاب خوب را وارد زندگی حقیرم کرده. فصل اول کتاب که همه اش دو صفحه فضا گرفته در کل به یک ایده می پردازد: آن کس که بذر آرزو می پاشد، سرکوبی درو می کند. بعد از این جمله کتاب را می بندم و به شکلات های روی میز لبخند می زنم.ب

بهترین اتفاق این روزها ایمیل بازیم با آناست. هر صبحی که از طرفش جواب جدیدی می گیرم آفتاب زیباتر می شود. بعد از اینکه دکتر من را به مطبش خواند (انگار که ایدز داشته باشم) و جواب آزمایشم را همراه با یک عدد قرمز درشت (همانطور که از وضع خراب جسمی انتظار می رود) پیش رویم گذاشت به علت این سرخوشی های ناگهانی و پی آمدشان پی بردم. من مبتلا به مود سوینگ هستم و خدا را هزار مرتبه شکر تمام این بلایا دلایل کاملا طبی دارند و به لطف جامعه ی پزشکی قابل درمانند. همانطور که دکترم (انگار که برای اسب توضیح بدهد) در پرده بیان کرد، بدن انسان یک تعادل طبیعی دارد که با تجاوز عوامل غیر طبیعی (بشقاب پرنده ها) دستخوش تغییر می شود و اینطور است که یک آدم کاملا طبیعی و معمولی به موجودی غیرطبیعی (آدم فضایی) بدل می شود. به زبان علمی (که ما اسب ها از درکش عاجزیم) این بیماری اختلال هورمونی نامیده مي شود و ناگهان در می یابید که هر چه مرض داشته اید برخواسته از همین سلول های بی ارزش و مادی و ریز و گه است. حتی آن بار که نتوانستید جلوی جمع یک کابل را درست حلقه کنید و گر گرفته بودید، یا آن دفعه که یادتان رفته بود دکمه ی آسانسور را فشار دهید و تمام بارهایی که وقت مستی به جای شهره هایده گوش کرده اید و گردنتان را تاب داده اید. دست کم امید دارید اینطور باشد. امیدوارید که هیچ مشکلی کاملا معنوی و ذهنی نباشد. هر شخص در خفا، در کمد اتاق خودش، برای کارگر بودن سیستم علت و معلول دست به سوی پروردگار زجه می زند. ب

به همین زودی ۱۷ روز گذشت. حالا ۵ کیلو سبک ترم.ب

Day Eight: It's all about Con-sis-ten-cy

2010-04-28T16:16:00.000-07:00

هر دو تیم به سیستم ۴-۴-۲ بازی می کنند. این که هر دو همزمان این سیستم را انتخاب کرده اند بگی نگی عجیب است. انگار هر دو در دفاع باشند و توپ را بدهند دست داور که اگر عشقش کشید الله بختکی بزند توی دروازه ی هرکدام. این ها و کمی بیشتر تمام اطلاعات محدودی است که از فوتبال دارم. هر دو تیم مثل کفتار خیز کرده اند تا آن دیگری حرکتی بکند. داور هم آن وسط با خودش روپایی می زند. من یک لحظه اراده می کنم و از تماشاچیان کسل جدا می شوم. می آیم درست وسط زمین. توپ را از داور می گیرم و با دست می دهم به تو. می گویم حمله کن. و آن دختر فلک زده که آن طرف زمین مثل رادار به تو دقیق شده قلبش یکهو می ریزد. مردم تازه برق از سرشان پریده و استادیوم را می گذارند روی سرشان: با این وضع داوری، بازی نشه بهتره! حنجره ام را می درم که بهشان بگویم اولا شعارشان قافیه ندارد و ثانیا من اصلا داور نیستم. من هم از خودشانم، کمی مسئول تر شاید، شاید کمی گه تر. صدایم به هیچ کس نمی رسد و تو می زنی توی گل. چه گلی هم! دروازه خالی.ب

مردم دیگر از چس فیل گرفته تا جوراب و موبایل و هرچه که با خودشان حمل کرده اند را به سمتم پرتاب می کنند. آرام آرام از زمین دور می شوم. شک ندارم. مشکل همیشه داور بوده و هست. تیم های بازنده داور را مقصر ناکامیشان می دانند. اگر او نباشد که هی گوشزد کند که کی برده، کی باخته همه به آغوش هم برمی گردند. تماشاگران همدیگر را در آغوش می کشند و تو او را محکم می گیری در بغلت و فشفشه های آتش بازی چینی به هوا می روند:ب

فوتبال یک بازی دونفره است. شخص سوم صرفا حق دارد تماشا کند.ب

...

نشسته ام یک روز دیگر، یک سال بعد، در کتابخانه ی عمومی ونکوور و ناگهان خاطرات یک سال هجوم می آورند انگار که سالگرد نوشتنم باشد. این محیط گرد شیشه ای با هوم لس هایی که چشم تنگ کرده اند و وسایلم را می پایند همیشه الهام بخش بوده. دارم"فرشته ها در آمریکا"ی کوشنر را می خوانم که خیلی مختصر بگویم درباره ی زوج همجنسبازیست که یکی از آن ها به ایدز مبتلا می شود و آن یکی تصمیم می گیرد ترکش کند. و باز هم خلاصه تر و البته لغوی تر و ابلهانه تر یک جورهایی آینه ی حالات بشریست که چه طور در موقعیت های غیرمعمول حتی خودشان را غافلگیر می کنند. از یک سال پیش فلش بک می کنم به شش سال پیش وقتی شیطان و خدا را بازی می کردیم و این عبارت را، بدون اینکه ذره ای درکش کنیم، مثل طوطی تکرار می کردیم: "حال که وسایل خوبی کردن نیست، پس این میل شدید به خوبی کردن دیگر چیست؟ چرا از هیچ سو راهی نیست؟" همین برداشت سطحی و کوتاه انگار به تنهایی چکیده ی سالی است که بر من گذشت، که بهارش دِدلاین (خط مرگ؟) پیپری بود در باب سگ آندولوسی و پایانش امتحانی درباره ی سیاست و تئاتر قرن بیستم. بدن من در این تقویم جایی ندارد. همین حالا که این را می نویسم دست چپم سِر شده است.ب

...

می خواهم این را گفته باشم. دوست ندارم این حرف ها را به هر کس و ناکسی که گذرش به این اطراف می رسد بگویم ولی نسبت به خود آینده ام احساس وظیفه می کنم، که به او بگویم چه طور کسی بودم و در چه زمان از هم گسیخته ای زندگی می کرده ام و چه عصری بوده که روابط را اینقدر بر مردمش ناممکن می کرده که همه بالاجبار ۴-۴-۲ بازی کنند و اگر در زمان او شرایط حتی سخت تر شده بود، یعنی اگر از این هم بیشتر اخلاقیاتش از دست رفته باشد، حداقل این را بداند که ما از کجا به کجا رسیدیم. با این که از صمیم قلب و یواشکی دلم می خواهد خود آینده ام دست آخر تمام این ها را به حساب دیوانگیم بگذارد و از رویشان سرسری بگذرد. به هر حال، این ها را برای تو می نویسم. خودت می دانی که فقط من و تو از ما خبر داریم. م این

Day Five and I'm already missing my random titling

2010-04-25T01:41:00.000-07:00

من در اوج ناراحتی به اوج بامزگی پل می زنم، چه در نوشتن چه در زندگی "پروانه ی اجتماعی"وارم (حداقل خودم این طور فکر می کنم). این رژیم کس شعر احمقانه دارد با جانم بازی می کند. واقعا لحظه هایی بود امروز که احساس می کردم چشمانم کم سو شده اند. ولی عین باقی زندگی که سگ دو می زنید یک چیزی را، هر چیزی را، به دست بیاورید، تا شب با فعل خوردن دست و پنجه نرم می کردم. پدربزرگ مرحومم می گفت گوجه فرنگی و امثال آن سردی می آورند بر خلاف نبات و گوشت که خوراکی های گرمی هستند. آدم که سردیش بشود می گوزد. گفتن ندارد. اما گرمی به دستگاه هاضمه ی بدن هیچ کاری ندارد. کار خودش را می کند. این جور گرمی یک مفهوم جامعِ در برگیرنده است که حضورش در بدن انسان، درست مثل احسن الخالقین، نامحسوس است اما نبودنش ناگهان فاجعه آفرین می شود، یعنی در یک آن ترکیبی از نیتروژن و دی اکسید کربن و متان به سمت مجرای امید انتهای تونل روانه می شوند. البته بدن بشر به گرما احتیاج دارد، یک جور خاص گرما که باعث بشود نپُکیم. و البته سرما به خودی خود وجود ندارد. سرما یعنی نبود گرما: این انفجارهای داخلی در یک کلام از "هیچ چیز" به وجود می آیند.ب

حالا بعضی آدم ها مثل گوجه فرنگی سردند و بعضی دیگر مثل ران بوقلمون مشتعل. بعضی بودنشان دیده نمی شود و بعضی نبودنشان دیده نمی شود (می خواهم این جمله را دوباره بخوانید). یعنی در هر صورت و به هر جهت، جهان کششی دارد بالقوه که همه چیز را نامرئی کند و کاری کند که چیزی به چشم نیاید، حالا چه آن چیز باشد، چه اصلا نباشد. من این شکل همه خدایی را قابل ترویج می بینم. این شکلی که می گوید ما همه سالیان سال است که چیزی/جایی/همدیگر را نمی بینیم. حالا گوجه فرنگی یا پشمک.ب

...

این آهنگ از فیلمی است که چند روز پیش دیدم و انقدر خوب است (و انقدر عکس کلیپش بدترکیب است) که نباید به فیس بوک آلوده شود

http://www.youtube.com/watch?v=Z8nP7UKN9bE

شب بخیر

Day Teeew, nothing new

2010-04-20T13:09:00.000-07:00

Memoirs of a loser - Day 1

2010-04-19T13:50:00.000-07:00

سیب، شیر، تردمیل و گزارش روزانه به شما که قوت قلب بگیرم، و یک حساب سرانگشتی تا ببینم این که می گویند ورزش مایه ی تنگی شکم اما فراخی روح است چه اندازه صحت دارد.بب

امروز تا آزمایشگاه یک بند دویدم و خون دادم. یک خانومی را هم آنجا دیدم که قبلا توی فستیوال با هم والنتییر می کردیم. چند کلمه حرف زدیم و تا آمدم بهش بگویم که عینا شبیه کامیلا ی مالهالند درایو است (پیرتر اما به مراتب زیباتر) نوبتش خوانده شد و رفت. فکر کنم باز هم ببینمش. از این آدم هاییست که هی زرت و زرت بهشان برخورد می کنید.ب

رگم را پیدا نمی کرد زنیکه. سه بار سوزن را همه جایم فرو کرد و همین طور که دستم را دنبال رگ بالا پایین می رفت فضا را با خنده های طولانی اش به اسم طولانی ام متشنج می کرد. شرط می بندم همه توی اتاق انتظار دلشان قنج می رفت که بدانند این اسم کوفتی بالاخره چیست. قبل از آن هم منشی سگ یک ساعتی بهش خندیده بود و من هم یک دل سیر همراهیش کرده بودم ( با ریای فراوان چون چنین فرصتی با منشی های سگ خیلی کم پیش می آید). منشی همین طور که اشکش را با دستمال خشک می کرد گفت: انقد درازِ که می تونی بندازیش دور گردنت. من با صدایی که انگار از شدت خنده خفه شده چند مشت کوبیدم روی میزش و همان لا به لا گفتم: درسته... درسته...ب

زنک وقتی ۴ قوطی خون ازم کشید و دید رنگ و رویم سفید شده، به ازای هر قوطی یک بار، یعنی ۴ بار در کل، حالم را پرسید و من هر دفعه (با تاکید روی بخش اول جمله) گفتم گمانم خوبم. می خواستم بگویم که کلا سر خون دادن کولی بازی در می آورم ولی نمی دانستم کولی و کولی بازی به انگلیسی چه می شود. (هیپی پلی؟ آیا این لغت یک جورهایی خوابیدن با هیپی (که لزوما چیز جالبی نیست) را القا نمی کند؟)ب

کل راه را سرپایینی دویدم و فقط یک جا پیچیدم توی کافه فرانسه که قهوه بگیرم. سه تا پیرزن همچین بشاش توی صف جلویم بودند که انگار از زیادی حق انتخاب مبهوت شده بودند و همه ی پشت سریهایشان را یکی یکی می فرستادند جلو چون "واقعا" نمی توانستند انتخاب کنند! دختر کافه چی یک جوری به نظر می رسید که انگار الان است که برود بالای کانتر و دست به کمر اُ کَنِدا بخواند. با این قیافه اش حال همه را به هم می زد. جدی می گویم. این شکل پاتریاتیزم اصلا مناسب جوّ کافه نیست.ب

این هم صبح اول منهای جیم و سیب. شیر توی قهوه بود. جیم همین پایین است و سیب توی یخچال.ب

شاید هر روز سبْکم عوض شد (شاید هم هر روز سبُک تر شدم)!ب

به دل نگیرید و زیاد مرغ هورمونی نخورید که یک وقت مثل من قلمبه می شوید.ب

مرده بازی

2010-04-09T09:57:00.001-07:00

آنجا روی زمین بودند کنار در و سطل سفید آشغال بهشان لم داده بود. چند دقیقه ی دیگر کسی باید از آنجا بلندشان می کرد و توی آسانسور می گذاشت. یکی شان پر بود از شکلات های مفت کاسکو برای نی نی های فامیل. آن یکی خالی تر بود که برگشتنی با خرما و ترشی بیاید. پشتم را کردم به در که چشمم بهشان نیفتد اما عکسشان افتاده بود توی شیشه. درست وسط دریاچه و پشت یک

قایقی که به طرف پل می رفت، دو تا چمدان گنده، روی آب، مثل دو تا قله ی آتشفشان ایستاده بودند.ب

...

موکت ها را کندند. حتی لاستیک زیرشان را. روی سیمان کف یک نفر ایکس اُ بازی کرده بود. به بابا گفتم. خیلی جدی

گفت زمین تراز نبوده. گفتم یعنی کسی ایکس اُ بازی نکرده؟ گفت: نه.ب

...

بعد همه چیز خیلی سریع پیش رفت. کسی بوسیدم. کسی را بغل کردم. کفش هایی پوشیده شد. در به هم خورد و صدایش پیچید و پیچید و پیچید توی خانه ی خالی هم تراز... قایقی که دیگر زیر پل بود انگار آتشفشان های غول پیکرش را در اسکله پیاده کرده بود. ب

به تراس رفتم و آمدم گریه کنم. فندک زدم. پک زدم. و فراموش کردم. گفتم فیلم بازی نکن احمق. برگشتم و چشمهایم را توی دیوارهای شیشه ای پیدا کردم. خشک خشک. بی نقص.ب

آنجا، آن سوی شیشه، من بودم که دود می کردم و آسمان، پخش شده روی یک لایه بتون که هرگز کسی رویش لِی لِی نکرده بود.ب

نشستم و سعی کردم به چیزی فکر نکنم

2010-04-05T02:44:00.000-07:00

به من می گویند قلبت را باز کن و همه را در آن جا بده. می گویم حتی معلم کلاس چهارم؟ می گویند به خصوص آنهایی که اذیتت کرده اند. من هم درهایم را باز می کنم. وقتی که خوب همه سوارش شدند اما نمی دانم به آنهایی که به خط توی دلم نشسته اند چه بگویم. خود خدا شاهد است کسی برای دیدن من نیامده. پس همه را رها می کنم تا مثل مجلس ختم کپه کپه یک جوری که من نشنوم جک ترکی بگویند و زیر لب کرکر کنند و خودم را یک جایی دم در جا می کنم. یک جایی که از خاله فاطی که بر و بر به پسرهای توی دلم خیره شده و لبش را می جود دورتر باشم. من عادت دارم هر پنج دقیقه به ساعتم نگاه کنم. تو هم می کنی. فکر می کنی اگر آستینت را یواش بزنی بالا و کفشهایت را نشانه بروی نمی فهمم داری دقیقه ها را جمع می زنی. بعد با ایما اشاره به او می گویی بلند شود. رفع زحمت می کنید. لابد باید جایی باشید یا یک چیزی شبیه این. به همین سادگی. یک جوری همه ی زحمت هایت یکهو رفع می شود که یادم بیافتد صاحب خانه هرچقدر هم زل بزند به ساعتش نمی تواند مجلس را ترک کند. حالا تو رفتی. حالا جایت خالی شد. حالا دیوارها آب کشیدند و صندلی را و بشقاب میوه ی دست نخورده را بلعیدند، و قلب من که چند لحظه پیش به قد همه، حتی معلم چاق سگ مسلک چهارم دبستان، منبسط بود ناگهان تنگ شد. و از لای در، آئورتم یک لخته خون پاشید به دیوار. همه خیس خون می شویم اما زن های توی قلبم انگار نه انگار هنوز از رژیم ماست و خیار حرف می زنند و مردها زیرچشمی چاک سینه های خونیشان را دید می زنند. خون توی ساعتم رخنه می کند و آنی عقربه ها روی ساعت چهار می ایستند. می خندم به شمایی که صاف نشسته اید وسط تنهایی قلب خون آلود من جک ترکی می گویید. درست وسط قلبی که ساعتش همیشه چهار است و چهار دیوارش سالیان سال تا سرطان فاصله دارد.ب

من نشسته ام اینجا و سعی می کنم، واقعا سعی می کنم، دیگر به دریچه ی میترال فکر نکنم.ب

مدایح بی صله

2010-03-08T00:10:00.000-08:00

بچه که بودم هم هرچقدر درس می خواندم بیست نمی شدم، شاید ۱۹.۷۵ ولی بیست نه. مامان می گفت بیست مال از تو بهتران است. یک آدم هایی فقط نمی توانند تا آن ته بروند. این یکی را مامان نمی گفت، من می گویم. بعضی ها فقط نمی توانند بهترین باشند. حالا من هی راست بروم چپ بروم به همه چیز نک بزنم که چه. نک با خودش نک می آورد. آخرش می شوی نه همه کاره نه هیچ کاره. ب

فکر نکن این ها را دیشب تو گفتی. آنجا خواب من بود، من خودم این حرف ها را توی دهانت گذاشتم. انگار که من ایران باشم و تو نه. انگار دوباره هوس کرده باشم شبانه به تو سر بزنم. شهرت یک جایی بود که کافه هایش دیزی را توی سینی می کشیدند و بستنی با طعم کرنبری و ودکا سرو می کردند. آخ که چه قدر هوا سرد بود و چه قدر دلم بستنی می خواست. می دانی. خیلی وقت گذشته است. انقدر که دیگر دعوا نمی کنیم. انقدر که دیگر من را وسط میدون شوش نمی کاری. بالاخره دوستیمان به یک جور ثبات رسیده. نشستیم و ساعت ها از این در و آن در گفتیم. آن سال هایی که به فلسفه بافی گذرانده بودیم همه دود هوا بود، دوست های حقیقی هی غیبت مردم را می کنند و از رنگ مو و لاک فلانی ها حرف می زنند. ما بالاخره دیشب دو تا دوست واقعی شدیم. همه چیز عالی بود به استثنای زنیکه استاد فیلمنامه که با کلاه حصیری و شکم گنده اش نشسته بود میز بغلی و هر چند دقیقه می گفت هدف قهرمان چیست؟ حرفت را بریدم و گفتم قهرمان بی هدف است، من خوابم. دوباره می گفت هدف قهرمان چیست، گفتم ریدم به هدف قهرمان، قهرمان می ریند به هدف خودش. اعصابم را خط خطی کرده بود، ولی تو انگار اصلا نمی دیدیش. معلم تو که نبود که قیافه اش را تجسم کنی. راحت. صبح که غازهای همسایه آن پایین شروع کردند به وق وق باد می آمد. گفتم صدای غاز می آید، گفتی غازی که صدای غاز ندهد که اصلا آدم نیست. بلند شدم و گفتم دیگر باید بروم. بلند شدی و گفتی من هم. گفتم باز هم بیا. گفتی من که نیامدم، باز هم خودت آمدی. گفتم من و تو نداریم. تو توی خواب منی. چیزی نگفتی ولی خودم به خودم گفتم می دانی منظورم را. بعد دست دادیم و رفتیم. من رد صدای غازها را گرفتم که از یک جاهایی آن پایین ها می آمد. تو رفتی به آن طرفی که سکوت بود.ب

!با چیزهای غیر مقدس شوخی نکنید

2010-03-02T10:23:00.000-08:00

این خلایقی که امروز این طور مثل کدو حلوایی در تاقچه های میوه تره بار یا سربازهای رایش به وقت سان دیدن کیپ تو کیپ نشسته اند لای میله های اتوبوس و سرشان حتی مثل سگ لق لقوی پلاستیکی نمی چرخد که کتاب بغل دستی را دید بزنند، دیشب یا داشته اند غریبه ای رندم را از فرط شادی المپیک می کرده اند یا به غریبی رندم از فرط همان شادی می داده اند. این مکاشفه در یک آن که اتوبوس از فراز چاله ای می جهد نازل می شود، سپس این صف کدو حلوایی جلوی چشمانم به پا می خیزند و به زننده ترین وجه ممکن لباس به تن می درند و های فایو کنان خود را از سویی به سوی دیگر پرتاب می کنند اما از پس چاله همه چیز به جریان عادی برمی گردد. شتر دیدی؟ نه انگار!ب

از غافلگیر شدن به دست این جماعت نباید باکی داشت چرا که با برنامه های مدون ملی غافلگیر می کنند و هر شبانه روزشان را شش ساعت خواب از هم جدا می کند.ب

می خواهم بگویم کاپیتالیسم... دیگر رویم نمی شود

weep my ass off on his smile.

2010-02-06T01:34:00.000-08:00

number 41

پی نوشت علمی غیرنهایی

2010-02-02T00:17:00.000-08:00

چند وقتی است در بدنم زندگی می کنم و افسارش را همچون ناوی های جناب کامرون خیلی عاشقانه می تنم به روال معمول. روز را با از این جلسه به آن یکی رفتن و آقای فلانی و بهمانی را دیدن و از این گروه به آن جنبش و آن کمپین دویدن سر می کنم و باقی وقتم را چند ساعتی در اتوبوس و اسکای ترین به آن طرف پنجره خیره می شوم در حالی که ذهنم لوح سفید وجدان بی لکه ی معارف اول دبیرستان است. آن وقت کسی که در مغزش زندگی می کردم می میرد. اینجا نگاهش کنید. بدون شک در این لحظه داشته از خدا می خواسته (عاجزانه) که کف تمام جوراب های عکاس را سوراخ کند.ب

دست سلینجر را که در دستان سیمور گذاشتیم بر می گردیم به چیزی که هایدگر هستیِ در دسترس می نامد که در مورد ما می شود همان زندگی مادر قحبه که خود گزیده ایم! (اجازه بدهید یک جمله ی قشنگ دیگر هم بگویم:) چرا که انسان امکان است، برخوردار از توانِ بودن. بودن. بودن. بودن. فعلی که در تکرر کسالت بارش کاملا گم و گور و له و لورده شده. اما در مورد "هستیِ در دسترس" خودم: این که می خواستم چه بشوم خاطرم نیست. فعلا همین هستم و حقیقت امر حتی یک کوچولو خوشحالم که ایران تا ابدالدهر همین گه خواهد بود و من می توانم همیشه همین بمانم و یادم برود می خواستم چه بشوم. من می خواهم همیشه نگران ایران باشم چون تنها چیزیست که می توانم نگرانش باشم. من می خواهم در آینده مضطرب الدوله ی مملکت شوم. ب

حالا یک گریز علمی دیگر: اگر غلط نکنم، سندرم مونچاسن یک اختلال روانی است که فرد مبتلا یا وانمود به بیمار بودن می کند یا میل به بیمار ماندن دارد. چون وقتی یک درد تخمی داشته باشید یادتان می رود که مثلا سرطانی چیزی دارید. شاید حرفی که می خواهم بزنم گنده گوزی گزافی باشد (به واج آرایی زیبایی که گه را در ذهن متجلی می شود دقت کنید) به هر حال کلاه هر کس قاضی همان کس. یک عده از جامعه شناسان پدیدارشناس معتقدند که انقلاب ۵۷ متکی به فاکتور بزرگی به اسم "اتفاق" بود، حالا آیا هیچ عجیب خواهد بود اگر تعداد خوبی از ما جنبش سبزی ها به مونچاسن مبتلا باشیم؟

...

بله پس از یک علامت سوال و سه نقطه ی فربه همیشه باید خواننده را راهی رختخواب کرد.ب

سریع... سریع تر... و آرامتر

چرخ ها، بوق ها و پارس ها

2010-01-25T09:46:00.000-08:00

آسمون صبح خاکستریه با ابرهای لک و پیس دار کرگدنی درشت مرتفع

از خیابون که بالا می خزم - باید اضافه کنم نه سینه خیز - (سه ی صبح یک ماه بعد در ویرایش البته) مشکوک می شم که کبوترهای بی خوابی که بالای برکه ی دم خونه معلقَن باید حاصل یه شب هم آغوشی مرغ های دریایی خیابون ریچاردز و کفتر های هومر باشن چرا که از طرفی شنگولن و از طرفی مسئولیت نشون می دن. خیابون های شهر خیس یه شبکه ی منظم با سلول های چارگوش رو تشکیل می ده که معمولا همه با هم موازیَن مگر اینکه خلافش ثابت بشه. شهر خیس پیچیدگی نداره. عین کف دست. ما با سرعت متوسط در تمام جهات به سمت ابدیت می ریم و مردم مثل موش های خرما لا به لای درزهای شهر زندگی می کنن. ب

آسمون سفید سفیدِ و هنوز شروع به چکه نکرده که رعد و برق می زنه. بوی گوشت آدمیزاد می آد. دور و برم رو دنبال هوم لس جزغاله می گردم. من با چشم های درشت و پی گیر ایستادم در حالی که مردم تند و تند از کنارم رد می شن، مردم شهر خیس که کت و شلوارهای خیسِ شیک میپوشن و لیوان استارباکس رو به دست چپ می گیرن و به اونهایی که مستقیم نگاه کنن، لبخند جایزه می دن. ب

من از سکوت آدمای خیس مسرورم. من عاشق انسان های گنگی هستم که خیس شده باشن. ب

آیپاد رو میذارم روی سمفونی چهار دقیقه و سی و سه ثانیه ی جان کیج و جذب سکوت و همهمه ی ماشین ها و پاها و ساعت ها می شم. آدم های ساکت نامرئی پشت هدفون در پنجاه ردیف صندلی قرمز آلبرت هال، آدم های خیس این طرف رو برانداز می کنن.ب

چیزی برای گفتن نیست. با این حال باید شنید. به قول مرد عزیز: ب

چیزی برای گفتن نیست... و من آن را می گویم

همه چیز از جایی تمام شد که همه چیز تمام شد

2010-01-20T23:05:00.000-08:00

عین یه نرم تن تو فضای مرطوب از هوا خیس می خورم و مثل یه جنگل حاره ای از همه جام مو رشد می کنه به قطر تنه ی بائوباب. انگار لاشه هایی که چند روز بیرون مونده باشن و باد کنن، رطوبت زیر پوستم می ره و انقدر کریه می شم که به لُریل پناه می برم، اما افاقه نمی کنه. از تمام صورتم جوش می زنه بیرون، جوش هایی که به شاهرگ هام لوله کشی شدن و با ترکیدن هر کدومشون چند قطره به مرگ نزدیکتر می شم.ب

ونکوور من رو آبستن می کنه همون طور که خدا مریم رو

و غولِ نمکی رو

نمکی، نیم نمکی، چل درو بستن نمکی... یه درو نبستی نمکی؟! نمکیِ نکبت؟ جنده؟ انقد بهت گفتم درو ببند؟ تنت می خوارید ها؟

ما خیلی نگران داستانا بودیم هرچند ما به تخم اونام نبودیم! ب

چخوف اصرار داشت باغ آلبالو یک کمدی در سه پرده است نه یه تراژدی، چخوف تراژدی نمی نوشت

مثلا صدای ناله ی دور شونده ی ریسمانِ کشیده شده ای که در رفته، آخر باغ آلبالو، تو تمام اجراهاش به اشتباه برداشت شده. اون صدا کمی مضحک ترِ و اصلا، به هیچ وجه، نمایشی نیست: صدای فنری رو می ده که تو کارتونای باگزبانی در می ره ولی اثر دوپلر هم روش تاثیر می ذاره. مضحکِ و من از مضحک می ترسم.ب

ما از تمامی مضاحک رجیم به خداوند رحیم پناه می بریم. نمی بینی؟!ب

کمرم درد می کنه و فکر اینکه اون قوطی سبز ته کمد، پیچیده لای صد تا کیسه جا خوش کرده باعث می شه کمرم یه آن صاف شه. قوطی ای که وظیفه ی اصلیش شست و شوِ. صبح تا شب، مثل یه خانوم خوب باید شست و شورید. شست و شورید. ب

می خندم. به پهنای چهره ام می خندم و ناگهان لب هام از مشرق تا مغرب کشیده می شه و صدای خنده از هر چهار گوشه ی زمین (زمین مقدس) بلند می شه. چهار تا شیوید روی سرم مورمور می شن: یعنی واقعا و بی ریا (مثل یه بچه ی خپل) به هیجان اومدم. چطور می شه تو دنیایی که پرِ از بچه های چاق ناراحت بود؟

تنها ترسم اینه که سیمور یکی از بچه های کلاسمون باشه. می دونم اون کک مکی است، ولی نمی خوام باور کنم

اشک های سفید و ویسکی شبانه

2010-01-12T11:07:00.000-08:00

آیا خواب ها دارن دوباره علامت می دن؟ دیشب من رو بردن تو کاباره شون وقتی که دنیا داشت تموم می شد و همه ی هم هتلی هام تند و تند (به کدوم مقصد؟) چمدون می بستن. زیر زمین بود و جاش کوچیک بود ولی قول دادن که یه میز رو همیشه واسه ی من خالی نگه دارن (من رو قولشون حساب کردم). یه خانواده ی ده نفری بودن که زندگی رو همون طور که هست و نه اون طوری که باید باشه بازی می کردن و اعتقاد داشتن امر خصوصی وجود نداره. من اولین بار مراسم ختنه ی پسرشون رو اونجا دیدم و حتی یه بار باهاشون رفتم روی سن تا حموم کنیم. درینک اسپشالشون بود اندوه عسلی و به اندازه ی پناهگاه های دوران جنگ جهانی شاد بود.ب

تهران مدت هاست که از خواب هام پاک شده و همراه با اون خواب هام همه پریدن. کافه ی زیر زمینی (خالی از تهران و ونکوور و سولوقون) شاید پاتوق جدیدیِ که شبها سرم رو گرم کنه. ب

خواب های من از بی مکانی رنج می برن، انگار شاشی که معادلش توالتی نباشه.ب

خواب های من شب ها خیسم می کنن

و من تصور می کنم، در اغما، که شات ویسکی از مثانه ام فوران کرده

کافه هم رفت. دیشب رفتم دم درش گفتن تو که نبودی انگلیسیا بمبارانش کردن

هر چی می کشیم از دست این انگلیس مادر جندس

2010-01-11T01:26:00.000-08:00

یک جوریم. انگار که توم هی پر گه می شه و خالی می شه. وقتی خالی می شه خیلی بدترِ. ترجیح می دم پر گه باشم. نمی دونم چون رو پیتزام یه کپه پیاز بود اینجوریم یا چون بابابزرگم دو ساعت پیش فوت کرده.ب

نمی دونم چرا جای باباحاجی همش یاد مامان بزرگی می افتم... و زمان. ما به زمان احتیاجی نداریم.ب

امروز یک نسل از خونواده ی ما تموم شد

نمی دونم فردا با خونه چی کار می کنن

هشت سال پیش که مامان بزرگی رفت، با این که واقعا ناراحت بودم، واقعا سعی کردم توی بهشت زهرا کولی بازی در بیارم و به مدت سه روز به چیزی نخندم. آیا من عوض شدم یا زمان؟ ما بزرگ می شیم و مثل بابا به جای گریه برنامه ی مراسم ختم رو می ریزیم و ریشمونو از ته می تراشیم و تمام درد های خانوادگی ما مثل سنگ کلیه باقی می مونن.ب

بچم شاید یه روز یاد بگیره جیب توییِ کت لیوایزش رو یه مشت نبات پر کنه برای وقتایی که "سردیش" می شه و تو اون یکی یه مشت تخم گیشنیز بذاره که تا خاک خوب دید درجا چالشون کنه و به همه بگه که چقدر دارن از کاه کوه می سازن و زندگی چقدر ساده است: کار خوب خوبِ، کار بد بدِ. ب ب

و هندونه تو هوای گرم خیلی خشِ، خیلی خش.ب

اُ کپتین! مای کپتین! برای نوشته های اتوبوسی که شاید دوباره بنویسه

2010-01-10T22:45:00.000-08:00

چیزی که همیشه قلبم رو در مورد آدم های عادی به درد اورده این مطلب که دیگه هیچ کدومشون وقتی توی اتوبوس آی پاد گوش می دن هد نمی زنن و اصلا هیچ جور ضرب و قری بروز نمی دن. به نظرم هوم لس ها (و البته مجانین بی خانمان) تو این زمینه خیلی از ماها جلوترن. برای همینه که وقتی علائم مفلوک و روانی بودن رو تو آدمی که با لذت (یعنی به صورت کاملا فیزیکی) موسیقی گوش می ده نمی بینم، بی اراده طرف رو تا سطح نیچه بالا می برم و پس ذهنم می گم: این است انسان! ی

همیشه اول گوشه ی تاب سبیلش از لا به لای یک دوجین دست و پا چشمم رو می گرفت که به ضرب شیش و هشت حرکت ارتجاعی می کرد، نمی دونم چه روغنی به اون بوته ی پشم می زد که انقدر براق بود. بعد سر ایستگاه هفتم که بچه مدرسه ای ها کم کم اتوبوس رو خالی می کردن سر اره ای که بی خیال از کیفش زده بود بیرون پیدا می شد. همیشه فکر می کردم چه جسارتی باید داشته باشه. من حتی از فکر اوردن کیف سه پایه به اتوبوس هیستریک می شدم. فکر می کردم هر لحظه ممکنه راننده کف دستشو تا دماغم جلو بیاره و صداش رو بندازه ته گلو که حمل کردن اسباب تروریستی به اتوبوس اکیدا قدغنِ. همیشه زیر چشمی یک جوری که انگار حواسم به جاییِ که باید پیاده شم نگاهش می کردم. بعد آروم چشمام رو می انداختم پایین تا کفشاش رو ببینم (هلمز عزیز اصرار داشت که کفش ها هوش اجتماعی دارن) کفش هاش قطعا افسرده نبودن ولی شاید یه کم گوشه گیر به نظر می رسیدن، چرم قهوه ایشون یک جور ملالی رو نشون می داد که فقط مخصوص چرم قهوه ایِ و هر جا که بوش به دماغتون خورد باید راهتونو کج کنید و از اون ملغمه ی آشوب دور شید. چرم قهوه ای (مثل سیاه های آمریکا) خیلی سختی کشیده. فهمیدن این مسئله برای یه "کفش کاو" حرفه ای خیلی سخت نیست مخصوصا که کفش هاش همیشه به حالت پا کفتری (سر متمایل به داخل) می ایستادن و بندهاشون هیچ وقت گره ی محکمی نداشت، با یه حالت لاقیدی انگار که هیچی به تخمشون نیست روی زمین خدا راه می رفتن و بندگانش رو گمراه می کردن. ب

مسیری که اتوبوس می رفت گمونم یا به آسایشگاه سالمندان ختم می شد یا به یک جور جلسه ی زیرزمینی اتانازی (یا اینطور که اخیرا تو روزنامه خوندم مرگ مشفقانه). سر هر ایستگاه (و منظورم از هر یعنی هر) دست کم سه تا پیرزن که یا زیر دستشون عصا بود یا زیر پاشون ویلچر دونه به دونه اتوبوس رو که مثل شتر موقر بود پایین می کشیدن تا خودشون سوارش بشن. پیرزن ها اصولا موجودات شروری اَن و اوناییشون که بدجنس ترن همیشه تو اون مسیر تردد می کردن و بعد از اینکه وقت همه ی ما رو برای بالا کشیدن خودشون تلف کردن با چرخ هاشون از روی پاهای استرلینگ سیلور رد می شدن (بعدا که آشناتر شدیم اسمش رو بهم گفت و گفت چطور تا کلاس چهارم قاشق نقره ای که یادگار شب زفاف مادر پدرش بود رو از گردنش اویزون می کرد) استرلینگ مثل یک جنتلمن واقعی فقط به اون پیرسگ ها لبخند می زد بعد دستش رو آروم می کشید روی لبه ی تیز اره یک جوری که خوب به چشم بیاد و من می دیدم که چطور برق از چشمای پیرزن ها می پره. دو تا چیز همیشه گور پیرزن ها رو تو تاریخ کنده: خاک روی میز تلویزیون و اره (اونم از نوع دسته چوبیش) و همین شد که من یک روز رفتم کنار استرلینگ نشستم و گردگیری رو که از جیبم زده بود بیرون بهش نشون دادم.ب

چند روزی با هم دوستی کردیم و با یک سری پینک فلوید خیلی خیلی قدیمی هد زدیم ولی توی یکی از اون روزای گرم تابستون که قاتل ها واسه کشتن یه پیرزن چاق و چله ی چلاق سر و کله می شکنن استرلینگ یکهو غیبش زد و همراه با اون یکی از پیرزن های همیشگی اون مسیر. چند روز من به تنهایی وزن چرخ های پیرزن ها رو که وحشیانه تر از همیشه از روی پاهام رد می شدن تاب اوردم.ب

روز پنجم خبر رسید که استرلینگ رو توی زیر زمین خونه ی پیرزن پیدا کردن در حالی که بهش تجاوز شده و گردنش بیخ تا بیخ با اره بریده شده بود. می گفتن پیرزنِ همون شب با ویلچر در حالی که با شتاب به سمت مرز آمریکا می رفته دیده شده ولی حالا که چند ماهی گذشته انگار که زنک دود شده و رفته تو هوا.ب

چند وقت بعد قاشق استرلینگ سیلور با دی اچ ال اومد دم خونه ام. روی دسته ی قاشق با حروف عبری کنده کاری شده بود: "فداکاری هنوز همه جا وجود دارد، هرجا که نخبگان هر نسل برای نجات دیگران زجر می کشند"ب

قاشق رو دور گردنم انداختم و رفتم روی میز و دست راستم رو گذاشتم روی قلبم: اُ سیلور! مای سیلور!ب

سرنوشت تحریف شد/ نوشته ای از سالیان بسیار دور وقتی نوشتن هنوز یک کرامت محسوب می شد

2010-01-09T12:37:00.000-08:00

همه نغمه ها دست به یکی می شوند، بالا و پایین می پرند، مثل تماشاگرانی که محتضر را تشویق می کنند، ما را یکی از خودشان می کنند. هیجانی به طرز مصنوعی مبالغه آمیز در برمان می گیرد، چراییش را نمی دانیم، گیجیم، تا آن آکورد باشکوه، پیامبرگونه ظاهر شود. بعد همه آن بشکن زدن ها در خدمت او، یکی می شوند تا چشم گیرترش کنند : نمی شود پنهان کرد که نصف زیباییش عاریه است. چند لحظه می پاید و ناپدید می شود. بخش بعدی انتظار است. چیز تازه ای نیست، دیگر کاملا ً همرنگ نت ها شده ایم، در انتظاری سخت و وحشتزده با دهان باز نگاه می کنیم تا دوباره نمایان شود. اما هر بار که بیاید سریعتر در می رود: زیادی بودنش از زیباییش خواهد کاست. تمام می شود

به زمان حال، توبه کنان برمیگردیم: می دانیم که خیانت کرده ایم. جایش خالی است. اراده می کنیم و نمی گذاریم همه چیز به هیئت آن یک چیز کرخت و سست، وارفته و خالی از شور تبدیل شود. با این حال شک نداریم که دیر یا زود خواهد شد. از درون نعره می زنیم: آهای، تو، زیباییت را از من نگیر! اما نت ها وقیحانه و بدون ذره ای قدر شناسی از جماعت سازنده اش پیش از هر چیز وجود دارند. وقتی هستند نمیشود جلویشان را گرفت. می گوید: عین خودت. فکر می کنم تسلیم این حرکت ناخودآگاه نخواهم شد، دست کم چیزی هست. هنوز، خیلی زیاد، امیدوارم به حقم برسم: " تجربه حقی است، حق پیرها " آن، سخاوتمندانه من و این کاغذ و خودکار را از وجودمان نجات می دهد. تمام این حقوق بی اندازه خجالت آورند، اما چاره ای نیست: من، این هیولایی که نیمی هزار ساله و نیمی نوزاد است ، می خواهم تماما ً پیر باشم ( یا نهایتا ً یک دست ) تا آن موقع، خیالتان راحت، دست از این مسخره بازی می کشم

I've lost my sadness and that's the saddest thing ever happened to me

2009-12-29T14:29:00.000-08:00

مادربزرگ مسیر مشتری را گرفت و یک راست زد بیرون منظومه. یک فضای خلأ را که طی کرد رودهن را از دور دید و زد بغل که یک چایی بزند. شهر عین وگاس شده بود. چراغ های نئون عج تعالی همان یک کوچه ی شهر یک خیابانی را قرق کرده بودند. مادربزرگ بعد چایی یک نگاه هم به دور و برش نینداخت و پایش را گذاشت روی گاز. آن ور شهر یک کرم چاله دهان باز کرده بود که ببرتش آن سر کیهان. کرم چاله از آنهایی بود که آدم را پیر و پیرتر می کرد اما اگر بدانید، بیرون زمین آدم نمی میرد، فقط هی پیر و پیر و پیرتر می شود. برای همین بود که مادربزرگ به سمت بی نهایت مطلق رفت و عمرش هم مدام به لا یتناهی میل کرد. وقتی که مژه هایش همه ریخت و موهایش هویجی شد یک سوراخ سفید بی شکل (یک ذره شبیه گربه ی نقشه ی ایران) جلوی پایش سبز شد. حواسش بود که آن ور سوراخ پایش را روی محیط خارجی کیهان که سفید سفید بود( مثل برفک های یخچال) نگذارد. آن سطح اصطکاک نداشت و چون گرد بود اگر یک جایت با آن تماس پیدا می کرد همه جایت سر می خورد و دیگر نمی توانستی جایت را عوض کنی. آن وقت همین طور سطح بی نهایت را تا ابد لیز می خوردی تا یک دور بزنی و از آن طرف دوباره برسی به سوراخ. و در ضمن این سفر همسایه هایت همه ثابت می ماندند و می توانستی تا ابد با آنها بحث خداشناسی کنی. بعد وقتی دوباره به نقطه ی شروع رسیدی تجربیات مسیرت را در اختیار نیروهای تازه نفسی که تازه از سوراخ در آمده بودند قرار می دادی. یعنی همیشه آن پیرترها فکر می کردند که از وجود یا عدم وجود خدا مطلع ترند و این را توی سر جوان تر ها می زدند اما نهایتا وقتی همه با هم چند دور زدند کهولت بلایی سرشان می آورد که دیگر یادشان نمی آمد ورودی چه دوره ای هستند و آخرین بار کی شاشیده اند. به آن سطح سفید خارجی می گفتند زمین هفتاد و پنج. هفتاد و پنج دور که می زدی غیب می شدی.ب

مادربزرگ پایش را روی زمین هفتاد و پنج نگذاشت، یک لگد به خلإ شیری زد و شیرجه زد به سمت بالا. یکی از آن هفتاد و سه دوری ها پوزخند زد و به بغل دستیش گفت: پیرزن کسمغز نمی دانسته که بمیرد هم یک راست می رود همانجا.ب

مادربزرگ که آن بالا شبیه کفتر شده بود یک ذره رید که افتاد روی سر یارو و تا ابد همان جا ماند.ب

The no-name project number 1

2009-09-12T13:40:00.000-07:00

All these months I was pushing myself to write a script. Now, out of a sudden, I've got it. I have actual words, actual images, in my head, I even know the theme, the frames, the colors. I can see it walking in front of my eyes. I know how I'm gonna start it and where I'm gonna end it.

I'm grateful of sorrow... and experience.

I am old enough now.

Where art thou now?

2009-08-11T17:30:00.000-07:00

امشب بارش شهابی برساوشیِ.ب

اینم یه یادواره برای تمام روزهای خوش دبیرستان، برای قصر بهرام رفتن هاُ کنفرانس زنجانُ و سمینار مشهدُ مرنجابُ دارو دسته ی گلنوشینا و حتی جیگربخشُ خانداُ استووّرت.ب

برای چیزایی که دیگه بر نمی گردن یا به قول استاد داستانمون "یوبی سانت موتیف" که به لاتین یعنی: حالا [ آنها ] کجایند؟ب

معارف

2009-08-10T22:11:00.000-07:00

رُز در فیس بوکش یکی از این عکس های مزخرف که باید دوستانت را درش تگ کنی و با سیل ایمیل بگایی، من را با عنوان "دی اَرَب (عرب)" تگ کرد. و به من برخورد! به همین سادگی! و من نتیجه ی اخلاقی گرفتم که ریسیست نبودن به دعوا کردن ننه بابا وقتی راننده های بد را چینی احمق خطاب می کنند نیست.ب

ژانگ هوآ یعنی زندگی

2009-08-10T21:42:00.000-07:00

چند وقت پیش، در یکی از پیک های نوشتاریم، یکی از خاصیت هایم را به رختان کشیدم و آن چیزی نبود مگر به تخم گرفتن تمام حوادث. دیشب با یادآوری این مطلب بعد یک روز بغض و کینه با خودم قهقهه ی پیروزی سر دادم. هر چه باشد من هنوز خیلی جوانم که همه اش یاد جوانی هایم کنم. پشت دیوار این میز، یعنی نقطه ی مقابل تختم یک دختر چینی زندگی می کند که اسمش از قضا مثل باقی چینی ها جینگ است. جینگ شب ها عادت دارد با سلین دیون بلند بلند بخواند، به خصوص آهنگ "آااال بای مای سلف" اش را. حالا به قصد خیر یا نه جینگی که همسایه ی من است دیشب دوباره با سلین دیون مستفیضم کرد. و باید بگویم، وقتی درگیر موقعیت های تخمی هستید، موزیک تخمی با لهجه ی چینی همان اثری را دارد که تخم مرغ و سیر برای کله ی کچل.ب

همان طور که حتما تا حالا متوجه شدید من هدفی از این نوشته نداشتم و فقط می خواستم مودم را کمی "چینی" تر کنم.ب

از این تغییر نوع نوشتار دم به دم عذر فکر نکنم بخواهم. به قول ننه ام، هرکسی کار خودش، بار خودش، آتیش به انبار خودش.ب

بار دیگر I've loved you so long

2009-08-09T23:11:00.000-07:00

اینطورم ولی نمی توانم بگویم. قلبم این قدر فشرده است. به موازات این روایت. احساسم به احساس این ماجرا می ماند. به له کردن حلزون های حیاط مادرجون و پیچیدن دل و روده ی لزجشان بین برگ های شمعدانی و بعد تجویزشان به بیمارهای مجازی. به توپ های دولایه ی کریم آقا که یک سال بعد مرد و دکان یک متری اش شد کلید فروشی.( بله کریم آقا، حالا لای پاهای حوری ها دکان پفک نمکی باز کرده ای. من هنوز تو را یادم است.) احساس تاب بزرگ آهنی زنگ زده ی حیاط پدرجون آهنگرم را دارم که همان سال ها رفت زیر خاک و شکلات های کاکائویی اش یک دفعه تمام شد. ب

مادرجون آلزایمر گرفته. مامان هر سه ماه برمی گردد انگار وسواس دارد که مرگش را به چشم ببیند. من را نمی شناخت. مثل آدم بزرگ ها با من رفتار می کرد. از گوشه ی چشم یک جوری نگاه می کرد انگار چرا زن بابا انقدر بچه سال است. سعی می کرد وسط فعل و فاعل بابلی چند کلمه فارسی هم بپراند ولی همه چیز یادش رفته بود. ب

من یادش رفته بود.ب

بابا نه.ب

بوسیدمش "خدافظ مادرجون، زود برمی گردم" یادم می رفت همیشه که چشم هایش آبی است. آبیِ تنگ ماهی قرمز هفت سینش، آبی کولر آبی. ته آن "طنین کاشی آبی" بودم که گفتب

"من تو رو خیلی دوست داشتم"

احساسم به این فعل ماضی می ماند، به شربت های بهار نارنج تگری وسط تابستان های شرجی خانه اش

به آن لحظه ای که این ها را گفتم، اشکم را تکاندی

I've loved you so long

2009-07-14T00:10:00.000-07:00

نوزده سال، برای دوست داشتن، خیلی زیاد است.ب

چه کسی بود صدا زد سهراب؟...ب

همه ی هستی من آیه ی تاریکیست

2009-07-11T23:20:00.000-07:00

فرض کنید یک لحظه تمام این ماجرای سرنوشت و فرجام پابرجا باشد. شما به دنیا می آیید در خانواده ای عادی که دوستتان دارند و اتفاقا زیبا هستید و به دانشگاه می روید. نیمچه هنری هم از انگشتانتان جاری است. ساز می زنید. نامزدی دارید و یک روز همینطوری یک تیری می خورد در سینه تان و یک بنده ی دیگر خدا که او هم خط سرنوشتش را دقیق پیموده تا نوکیای اِن هفتاد بخرد و همان لحظه، همان جا بغل شما باشد فیلم مرگتان را مخابره می کند به کل زمین. و همه ی آدم ها با خطوط سرنوشت هایشان و به خصوص آن هایی که سرنوشت عجیبشان رییس جمهورشان کرده در یک لحظه با مرگ شما گره می خورند. یعنی شما این زندگی روزمره را دنبال کرده اید تا روزی یک تیر (یک کپسول آهنی ساخته ی دست بشریت) چند میلیارد آدم دیگر را (و البته آن هایی که مهم تر و معروفترند مثل بونو) به دم شما بچسباند. به عبارتی شما پیانو زده اید تا بمیرید، دانشگاه رفته اید تا بمیرید، نامزد کرده اید تا بمیرید. دانه دانه ی وعده هایی که مصرف کرده اید شما را یک قدم به آن لحظه ی موعود نزدیک تر کرده. سرنوشت شما از همان ابتدا و از پیش مردن بوده.ب

حالا باز هم عجیب تر این است که تصور کنیم برزخی باشد!ب

How to clean a toilet with Coca Cola

2009-07-06T08:45:00.000-07:00

1. I'm out of English

2. I am a desk

3. I have two fucking hard English courses for the next six weeks.

4. It's my first time living in a dorm. I googled how to clean my toilet. It suggested me a new way of cleaning it with Coke! I'm gonna have lots of fun for the next month. just wait!

2009-06-02T15:24:00.000-07:00

عطر دود و آسفالت تنوری

بازگشت

2009-05-31T02:02:00.000-07:00

هیجان دارم، قدری بی تابم، بعد فکر می کنم این کفش لعنتی چند روز است که پایم را زده، مامان می گوید کسی از توی دانشجو انتظار ندارد، انقدر نگرد، همیشه با تمام کارهای مثبت و منفی ام مخالفت کرده، انگار گاهی اوقات فقط دوست دارد اذیتم کند، بیشتر از هر چیز و هر حادثه، این واژه من را به آن واژه ای می رساند که هنوز برایش واژه ای اختراع نشده، این واژه ای که بینابین همه ی این هاست، بین این سحر هایی که با دلپیچه ناگهان از خواب می پرم، بین تمام برهانم برای رفتن و برگشتن، لا به لای هشت ماه فراموشی، میان همه ی رویاهایم، گمانم این میان خودش است: بازگشت

یاد اولین پست این وبلاگ تبعید خودخواسته می افتم. می روم وارد رویایی شوم که هجده سال درگیرش بودم، این رویا یک کشور است، اسم دارد، "اسمش چهار حرف است"، اسمش ایران است ب

I'm a dreamer

از جن نمی ترسم، از خودم می ترسم

باور کنید یا نه، خیلی دلتنگ این کلمه بودم:ب

بازگشت

خیلی حرف داشتم، قدر یک سال برای این روز آماده کرده بودم، همیشه با بازگشت شروع می شد، می خواستم از قبل سفر بگویم، تا وقتی که هواپیما بلند شد، تا وقتی که نیمه شب از جلوی لویی ووتن و گوچی رد شدیم تا وارد خانه ای شویم که شهر و رودخانه را منظره اش کرده، این لحظه که غالب می شود، همان فراموشی ای می آید که پیش از آمدن آمده بود، که زبانم را به کل برچید، برای گفتن، هیچ چیز ندارم، درست مثل آمدن، حالا می روم، با دلی خالی، اندکی اشک "نریزم"، درست مثل آمدن، برمی گردم

همه ی نام ها (چقدر این کتاب رو دوست داشتم

2009-05-26T00:15:00.000-07:00

من خر چرا به همه ساز شما می رقصم؟ چرا غر نمی زنم اینجا وقتی سه هفته است که پریُدم عقب افتاده و دیوانگیم اُد کرده؟ حالا گیریم که غر هم زده باشم، کی دیدید غرم را به سرعت دیلیت نکنم. دلم می خواهد یک بلاگ گمنام بزنم تویش را پر کنم با این پست های: آه، تاریکی بیا مرا در بر بگیر، فشارم بده، گازم بزن.ب

مثلا بزرگترین مشکلم این چند وقت را می دانید؟ اسم آدم ها را در غربت یاد نمی گیرم. انقدر که درگیر اسپل اسم خودم می شوم. همیشه سه بار اتفاق می افتد. سه بار می گوید: بار؟ باار؟ بهال؟ بعد محترمانه می خواهد که برایش اسپل کنم: بی اِی اچ اِی آر. هیچ وقت در ابعادی چنین میکروسکوپی به اسمم آگاهی نداشتم. اسم من پنج حرف است و آن وسط یک اچ بی خودِ زائد، ریده به زندگیم. من از اچ بیزارم. اچ بیخود ترین حرف الفباست و حتی تکلیفش با خودش هم مشخص نیست که بالاخره واژ باشد یا آوا. در این ولایت دشواری اسم شما حمل بر مهاجر بودنتان می شود. وگرنه مگر مادرپدر شما بیمارند که اسم یک جور جلبک دوزیست رویتان بگذارند؟ البته هستند والدین خجسته دلی که اسم کودک بلوندشان را می گذارند "طلا حلبی" یا ننه باباهای عاری از قوه ی تخیلی که اسم بچه شان را "مجید مجیدی" می کنند. آدم از این بی استعدادتر؟! خوب حق دارد بچه ی معصوم که اینطوری می شود

سرتان را درد نمی آورم. فقط اینکه کامنت دانی دوباره بسته شد. نه من جنبه ی کس شعرهای شما دارم، نه شما شعور کامنت دادن. زنده باد دیکتاتوری سرکوب گر، زنده باد بی خبری

سحرقرقره

2009-05-14T09:58:00.000-07:00

الان حسی دارم که می خواهم بپرم همه ی آدمها را ماچ کنم. قورباغه ی زشت تنها شانس تو یا حالاست یا هیچ وقت. این روزها خودت را که بکشی کسی ماچت نمی کند. من دیشب ۶ ساعت خوابم را دنبال جنده ی مذکر پرسه می زدم. فکر کن حتی آن هم پیدا نمی شد! حتی توی خواب که باید یک جورهایی دنیای آزادتری تصورش کرد. سر سیمور هم که چند شب پیش ها بودیم، زنان بی حجب و حیای مکار، سر یقه شان را طوری زاویه می دادند که دیدن داخلش مزیتی شود برای بلندتر ها. دنیا به قد دو متر محدود شده. راستی، شنیده ام جدیداً ها کتابی منتشر کرده اند به اسم قورباغه را قورت بده، گمانم پیامش به دختران جوان است که دیگر گول قورباغه ها را نخورند، حتی الامکان خودشان را بخورند. سه سانتی بلا، تو هیچ شلنگ تخته ای به کارت نمی آید. نهایتا شاید بتوانی دست به دامن سازمان ملل شوی، بدهی قطعنامه ای تصویب کنند برای احیای حقوق ماچ نشده ها، با یک خط مصوبه: جولی بیا ماچش کن، یک ماچ آبدارش کن. ب

اگر همه چیز درست شد، بعد بیا پیش خودم، کارت دارم.ب

آاااای بیبی سی بی بی سی

2009-05-12T01:07:00.000-07:00

باز که می شوی "مصرفت" می کنم: خوکی رسید به دیوار چین. اوباما دست نتانیاهو را به گرمی فشرد. رکسانا آزاد شد. کمی پایینتر، دلارا مرد.ب

یک صفحه جنایت به قطر ۴ میلیمتر، "تاریخ یکدست بشریت"، در قطعِِ اسکرین ۱۳ اینچ. ری را خبر نداری، هیتلر آن تو کولاک به پا می کند. در آرارات کشتار دسته جمعی برپاست. برو تماشا. بعضی می گویند عراق را به حق از تیر تاریخ آویختند. مردم از مدرنیته بریده اند به تفنگ و تایرا بنکز پناه برده اند. من با نوک انگشت دنبالشان می کنم. می خواهم من را به همان گرمی بپذیرند. دستانم به سمتتان گشوده است. نگاهم کنید. می خواهم بخشی از "آنها" باشم.ب

تراژدی این روزها به سرعت نور میل می کند؛ گشنهگی من به شومی، به سیاه چاله.ب

:ری را

گویا کسی ست که می خواند

اما صدای آدمی این نیست...ب

this is a memorable moment baby!!!

2009-05-08T15:53:00.000-07:00

خودم می دونم هیچ اتفاقی اونقدی که باید مهم نیست. ولی الان نمی دونم. الان میخوام این لحظه رو برای آینده ام اینجا ثبت کنم! هیپ هیپ هورا! زنده باد سینما! ب

Sugar Rush

2009-05-08T10:17:00.000-07:00

من به پنجره معتادم. چارچوبش را با یک نفس می کشم توی بینی و از خوشی قشقهه می زنم. پره های دماغم تدریجا شده اند یکی انقدر! باید به چشم خودتان ببینید. شتر با بارش آن تو گهگیجه می گیرد. بار آخری که عیالم تلاش کرد جدایم کند، سه هفته رو به قبله ی پشت دیوار آجری، پیچ شده به تخت، خواباندم. بیچاره خبر نداشت چه ساعت هایی وقت صرف تقلید آفتاب گردان های ولگرد کرده ام. سه هفته ی تمام کله ام با تاب نود درجه از مشرق طلوع می کرد و هاله ی شهوانی غربی را چشم می چراند. حالا شما، ای تمام کسانی که مرا می شناسید، با شعف به علت "نقص سازمانی" من پی برده اید، مگر نه؟ این گردن هذلولی شکل من همیشه فضول دانتان را تحریک می کرده، ها؟ من هم عاشق ریدن قرقی به صورتم نبوده و نیستم. این از آن دست اتفاق هایی است که "می افتند". مثل هواپیماها. قارقارک هایی که در برج مراقبت سلامتشان را به گردن من سپرده اند، که از بام تا شام مسیرشان را بپایم. ب

آخری که افتاد توی آن برکه ی خون، سر به بالا، به خانه برمی گردم، و کنار یک مشت آفتاب گردان گردن شکسته، برعکس و دمرو، یک دز پنجره می زنم، به این رگ های نا به کار. ب

در باب فیلترینگ و تعلق

2009-05-01T09:44:00.000-07:00

تمام وبلاگ هایمان از ایران فیلتر شده اند. مردم سراسیمه اند. هر کس به طرفی می دود. بچه ی شیرخواره را روی زمین رها کرده اند به امان خدا. هر کس باید حرفی بزند. هر کس باید نظرش را درباره ی این توبیخ و توقیف ها بیان کند. همه شده اند یک گوش بزرگ.ب

من اما با دمب نداشته ام گردو می شکنم. نخواسته بودم مخاطبم ساکن سرزمین گل و بلبل باشد. دلیلش خیلی ساده است. من از ایران نمی گویم. و نمی فهمم چطور آنها ادعا می کنند حرفم را فهمیده اند. از کسانی که بیست بار در روز وبلاگم را به امید یافتن نشانه ای از خودشان زیر و رو می کنند هم هیچ دل خوشی ندارم. من و آن ها دیگر هیچ صنمی نداریم. راستش را بخواهید حتی از فکر برخورد دوباره مان وحشت می کنم. چشمانم عوض شده اند و یک چیزهایی تویش نشسته و رفته اند که دیگر مثل سابق نخواهد دید. دغدغه ی حال من انسان هایی هستند که عوض می شوند. نه اینکه در بطن اشیا و آدم های اطرافشان مدلی از زندگی قبلی را بنا کنند و با بریدن ربان صورتی وارد این حیله ی جدید شوند. اینجا این آدم ها زیادند. آنها با شادی در زندگی دیگری زندگی قبلی را بنا می کنند و دنبال آدم هایی برای دوست داشتن به این طریق می گردند. آدمهایی که آن ها هم زندگی حال را انکار کنند. ولی این دو اصلا با هم جور نیستند. باور کنید. آدمی که انکار کند آدم درستی نیست. این رابطه ی کسانی است که سنگک تقلبی را هر روز با پنیر بلغاری که لیقوان را توی جلدش قایم کرده می بلعند.ب

اما غربت آدم هایش را به هم نزدیک می کند. من اول مهاجرم، بعد ایرانی. مثل این که مارتین لوتر کینگ اول سیاه است بعد آمریکایی. جای صفت و موصوف در گرامر بیگانه عوض شده. این جزئیات دیگر به چشم جزئیات نباید دیده شوند. وطن من این برزخ است و همانقدر که شما گوشه گوشه ی سرزمینتان را دوست دارید من هم به مهاجرت احساس تعلق "عاشقانه" ای دارم.ب

و به دلیل این اتفاق فرخنده برای کسانی که پشت کامنت هایشان هزار و یک دلیل ریز و کوچک نباشد، کامنت دانی را باز می کنم. ب

Life is a cabaret old chum, and I love a caaaa/baaaa/reeeeeee

2009-03-28T11:44:00.000-07:00

ساعت ۱۱:۴۵ روز ۲۸ مارچِ. من توی کتابخونه ی مرکزی ونکوور نشستم و عظم کردم ۶ صفحه ی باقی مونده ی پیپرم رو درباره ی سگ آندولوسی که به قول بونوئل نه زیباست نه رویا گونه بلکه فریادی شهوانی و ناامیدانه به سوی جنایتِ تا امشب تموم کنم. چند روزِ که مدام قصد نوشتن دارم ولی افکارم خیلی هرجایی تر از اونن که یه جا بند بشن. اگه همین طوری ادامه بدم چند ماه دیگه تو کتابخونه ی آسایشگاه جیغی به سمت خرخره ی پیرزن بغلی می کشم. البته بلافاصله فکر می کنم که همین طور ادامه نمی دم. بینگو! کلید طلایی! گنجینه ی خرد ارسطویی! تاریخ یک دست بشریت! قرآن تحریف نشده! سکس کمونیستی! هورا! هورا! هورا! ما مردم پر غرور با وجود همه ی دشواری ها همچنان دو پا روی زمین داریم.ب

من هنوز معتقدم ما، حداقل من، از درون هنوز دچار اخلاقیات فاسد جامعه نشدیم برای همین بیرونی کردن همه چیز اصلا همه چیز رو کن فیکون تبلیغاتی می کنه. خلاصه یعنی حرف نمی زنم. دیگه با هیچ کدومتون حرف نمی زنم. یعنی برین بمیرین. دیشب دویاره کاباره رو دیدم و اون آخر که مستر آو سرمونیز میاد دیالوگای اولشو تکرار می کنه به شدت و به طور بی نظیری تاثیر گذار بود.یعنی می تونستم اگه در طول روز شیر و آب پرتغال خورده بودم، بشینم های های برای این عشق دیوانه ی یک جنده و یک بای اشک بریزم. ولی از کمبود آب بدن رنج می بردم و سرافکنده (سر در گریبان اندکی متمایل به غبغب) از تصمیمم برگشتم.ب

حالا این چند خطی که من رو گایید و با شما کاری نداره چون فیلم رو ندیدید می ذارم اینجا که خودم حال کنم. برین بمیرین!ب

Meine Damen und Herren-

Mes dames et Messieurs-

Ladies and Gentlemen,

Where are your troubles now?

Forgotten, I told you so!

We have no troubles here

Here life is beautiful.

The girls are beautiful.

Even the orchestra is beautiful.

[The Band plays]

Aufwiedershen!

А bientфt!

2009-03-22T11:42:00.000-07:00

خانوم جذاب یک پایش را با دلبری وبال آن یکی کرده یک گوشه ی کافه بی توجه به بنی بشر با لپ تاپش بازی می کند و نمکین هر از چند گاهی به چیزی که ما نمی بینیم می خندد. مردان جوانی که از آن پشت می گذرند مسیرشان را آنی به سمت او کج می کنند و تپ و تپ به شیشه برخورد می کنند. این است که آن پشت بارها و بارها در شبانه روز کوهی از مردان جوانی که به شیشه خورده اند درست می شود و من باید یک ربع به یک ربع با جارو و خاک انداز سراغشان بروم. خانوم جذاب گوشه ی نگاهش را هم کج نمی کند. حتی نمی داند سر زانوی جوراب چپش اندکی در رفته. و من باید یک ربع به یک ربع با نخ و سوزن به سراغش بروم. مردان جوان عابر وقتی دست من را روی زانوی خانوم جذاب می بینند بنفش می شوند و این بار محکمتر و با هدف معین تری به شیشه اصابت می کنند. و من یک ربع به یک ربع باید با افسوس کوهی از مردان جوان بنفش را توی سطل آشغال حرام کنم. خانوم جذاب با آن چشمان فندقی و موهای خرمایی و پوست شیری، پایش را که اینجا گذاشت، هیچ به خواب هم نمی دیدم این قدر دردسر ساز شود. حالا دست کم تمام شب هایمان را با هم در یخچال می گذارنیم. او به من اجازه می دهد هر چقدر که می خواهم گونه های گندم گونش را بلیسم، و خودش فقط یک گوشه می نشیند، به چیزی که من نمی بینم، نخدی می خندد

من الغداه ‌الي ‌العشا

2009-03-16T23:22:00.000-07:00

یعنی خاک بر سر من که تا می بینم بلاگ فلانی خوب نوشته، نثرم سر جایش می آید. یعنی اومانیسم را از روی من قالب زده اند. یعنی اگر من بودم و من روی زمین، هیچ گهی نمی شدم. این خانوم گوشتالو را امروز دوباره توی باس دیدم. یکهو گردنم عین شتر چپید میان دفتر دستکم. آن دفعه تلپی نشسته بود بغل دستم و مرتب و زیر لب می گفت خُر خُر. موهایم چرب بود آن دفعه. شال بسته بودم به مدل سریال کانال دویی. جیغ زد توی گوشم که شالم را دوست دارد و کجایی هستم. یک کلمه می گفتم، می گفت خُر. دوباره یک کلمه دیگر می گفتم، با یک خُر دیگر تصدیق می کرد. تمرکزم پاک پریده بود. یک چیزی توی این مایه ها می گفت که اوضاع ایران خور خور است یا ایران اوضاعش با اسرائیل چه خور است. دهانش که باز می شد ۳ تا دندان پیش داشت. که دندان کوچک دو تا دندان پیش دیگر را پشت سر گذاشته بود. فکر کنم داشتم می گفتم ما با یهودی ها بد نیستیم بلکه با اسرئیلی ها بدیم برای شرایط سیاسی شان. با شعف کودکی ملیح که مادرش را قدر پدرش دوست دارد جیغ زد که جو ها را دوست دارد. هر کس که توی آن محدوده می توانست گردنش را بچرخاند حالا دیگر این کار را کرده بود. گفتم: من هم همینطور، من هم همینطور... حالا من یک دانه یهودی هم به زندگی ام ندیده ام. و این مثل این است که بگویی از سیاه ها (و اوباما) بدت می آید. آدم گاهی اوقات باید ندیده با یک جماعتی برادری کند

این بار نشسته بود صاف جلوی چشمم. اگر باد آن کاغذ را نمی انداخت جلوی پایش من را نمی دید. گفت شالم را دوست دارد. آن روز هم موهایم چرب بود. بعد از گرانی گفت و بحران اقتصادی ( خر خرش رو به بهبودی داشت) متاسفانه من با همین ذات ایرانی ام که مدام به رخ می کشم از غریبه ای که درباره ی پول حرف بزند عین گلوله فرار می کنم. این از آن تاثیرهای مادر بر کودک است. راستی اگر منتظرید بگویم پیرزن بلند شد و یک پایش مصنوعی بود و اریب چسبیده بود به کمرش سخت در اشتباهید. همه چیز همین جا تمام می شود. من در برادوی پیاده شدم.ب

simple deduction

2009-03-15T03:41:00.000-07:00

the question is:

DO I HAVE A FRIEND ANYMORE?

the answer is:

FUCK

2009-03-15T03:00:00.000-07:00

به رستگاری رسیدم

دوست داشتن کسی به خاطر درونیاتش فرسخ ها ابلهانه تر از دوست داشتن ابلهانه ی کسی به خاطر برونیاتش است

بیشتر نمی گویم. نمی فهمید

free association

2009-02-28T10:46:00.000-08:00

گور به گور می گه روت سیا

برای دوست ساکسیفونیستی که روزی روزگاری دوست دختری در فرانکفورت داشت

2009-02-21T17:32:00.000-08:00

شب گذشته که دوباره رد خوابش را از سوپر دریانی گرفته بود چنان آزرده و مأیوس بود (قصد داشت دیگر تحت هیچ شرایطی، حتی اگر ده سال بعد اتفاقی در خیابان یکدیگر را ببینند، محل سگ به او نگذارد) که سریع غلط زد، پشتش را کرد به پرده ی رویا و زور زد که از خواب بپرد. می گفت یا جای من اینجاست یا زنیکه ی جنده. خواب ولی یک جور تصمیم است. معمولا راه برگشت ندارد. ادامه داد. هرطور که بود. زخم زبان می زد و پوزخند ولی زنک تدریجا مثل همه ی روزهای دیگر نقب زد به قلبش. نه این که محبتی باشد یا عذر خواهی ای. خودش بود که همیشه فراموش می کرد. و دست آخر کار به جایی می کشید که باید با غلو تظاهر به هر جفنگیاتی می کرد که بار دیگر از کَفَش ندهد. یک لحظه از آن بخش خودآگاه رساله آمد که نکند همه ی این ها، این عشق، ناتوانی، دلهره یک سوتفاهم باشد؟ نکند همه ی این ها لج بازی است؟ عشق در بنیانش نکند هیچ چیز نباشد مگر لج بازی؟ تو که سه سال است یک کلمه هم از او نشنیدی. اصلا چه می دانی الان زنیکه چی شده و به کجا بند است؟ عزیز من آنچه می ستاییش فی الحال شاید کود تربچه ای باشد حوالی انزلی. تو عاشق دردی. دوست من، کرم داری. سه سال می دانی یعنی چه؟ سنگ هم سه ساله رنگ عوض می کند. وقتی که بیدار بود آتشش تندتر می شد. دوباره که می خوابید، همان آش بود و همان کاسه.ب

هر شب از سر گناهانش می گذشت.می گفت لحظه ی آخر به او لبخند می زند: تا فردا شب.ب

خورشید با خودش کینه می آورد.ب

این را کودکان هم می دانند.ب

فقط یک سوال و انتخابات

2009-02-19T15:14:00.000-08:00

نمی توانستم این بازی سه سوال و انتخابات را توی فیس بوک ادامه بدهم. مثل دستشویی می ماند. توی خانه ی خود آدم راحتتر است.ب

دیگر اینکه من دقیقا همان کاری را نمی کنم که ازم خواسته شده. چون هنوز ذهن ایرانی دارم که اگر بپرسند خورشت بادمجون دوست داری یا نه پشتش می گویم تعریف شما از بادمجون چیه؟

راستش هنوز ایده ی ناسیونالیسم با من جورِ جور نیست. اصلا وطن هنوز در واژگان من مکان معینی ندارد. ایران به طور مثال برای ما که اینجا هستیم تبدیل می شود به عادت های مصنوعی غذا خوردن و بربری تقلبی. و این سوال تکراری کم کم به فراموشی سپرده می شود که ما جماعتی که توی کانادا نشستیم سنگ چه چیزی را به سینه می زنیم؟ که چرا میهن و محتویاتش برای این ور آبی ها پر رنگ و لعاب تر از آنهاییست که آنجا مانده اند؟ داشتم به دوستی ( که امیدوارم این را بخواند) می گفتم. من نمی فهمم آدم چرا باید فقط به فکر مردم خودش باشد؟ چرا به فکر مردم چاد نباشد؟ گاو و گوسفندها؟ چرا اصلا نگران استمرار وجود این قوطی کبریت نیست؟ البته، خودخواهی، به مثابه ی مغز متفکر، و عضویت در زیر شاخه های حیات این طرز فکر آبگوشتی را برای ما میسر می کند. این را با استشهاد به آن می گویم که تمام فعالین حقوق زن، در حقیقت زن هستند و آن هایی که اسرائیل را مظلوم جلوه می دهند، جهود. و چون ما همه انسانیم، سعی می کنیم حاکمیت انسان را قوی تر کنیم و چون زنده ایم نیم نگاهی هم به محیط وحش داریم و باقی متعلقات عالم را به کل چپاول می کنیم.ب

من با غرض تا به اینجا مثال زدم. پذیرفتن این منطق صوری ساده می گوید: اگر برخی ارزش هایت چنین دلیلی دارند، از این پس تمام ارزش هایت باید چنین دلیلی داشته باشند. یعنی اگر کچل هستید، شرم نکنید و کشیده بزنید به صورت کسی که برای کچل ها جک گفته. یا اگر ادعا می کنید باید زد توی سر مسلمان ها که بنشینند سر جایشان، فردا صبح سر کلاس با مشت بکوبید توی دهن دوست سنی تان. به خواطر اینکه شما تا به حال به گروه هایی که در برتان گرفته اند و طرز فکر باد آورده تان وفادار بوده اید.ب

چرا خانوم آنجلینا جولی نمی فهمد که اگر بچه ها را، آن هم از نوع آفریقایی اش، دوست دارد، باید عادت لباس چند هزار دلاری پوشیدن را ترک کند؟ ارزش های متضاد با هم مصالحه نمی کنند. این خیلی ساده است!ب

من هم که لالایی می خوانم راستش هنوز توانایی مطلق ندارم که دنیا را بدون تعصب و تبعیض در بر بگیرم. نمی توانم با کاسه ی سقراط زندگی سپری کنم. حق دارند بعضی از دوستان. گاهی عین کودکان یک گوشه ونگ می زنم که نجنگید، همدیگر را نکشید....طرف باید بداند که این مدعا یعنی با بشر (صرف نظر از زشت و احمق و بیمار بودن) باید یکسان و انسانی رفتار کرد. کدام یک از ما اینگونه ایم؟

من از خاتمی و احمدی نژاد و اوباما نمی پرسم. از ما می پرسم.ب

درد می کشم از این که کسی برای زندگی روزمره اش فلسفه ی جامع ندارد و باد هر حرف و حرکتش را به یک سو می برد و وحشت می کنم وقتی در پست مدرنیسم چنین آرمانی ، وجود کل متحد، را محال می دانند. اما آیا می شود تا حدی هم که شده متفکر بود و جهت یکسان داشت؟

یک کلام:ب

اگر خاتمی را می خواهیم، لطفا بدانیم او را برای چند دلیل درست می خواهیم. دلایلی که دست آخر آن بوی قطعیت دوران جهالت را ندهند. اگر خاتمی را مثل خیل عظیم شناسنامه های باکره بی عرضه می دانیم، دست کم انقدر مطالعه کنیم که بدانیم وقتی هشت سالمان بود و مشغول خاله بازی بودیم، رئیس جمهورمان آن بیرون به چه کاری مشغول بوده.ب

سوال من این است: وطن شما چیست؟

اگر من انسان ها را دوست دارم به این علت است که در آن ها انسان را می شناسم. از این لحاظ من به بشر مدیونم. که یعنی بشر به بشر مدیون است. اگر دلیل دیگری ندارید این طور زندگی کنید.ب

ااز هر کسی که این را خواند عاجزانه تقاضا می کنم حرف خودش را از انتخابات بنویسد. دست کم مجازی فرهنگ سازی می کنیم.ب

I had a great evening; it was like the Nuremberg Trials.

2009-02-18T23:03:00.000-08:00

نشسته ام یک گوشه و فکر می کنم اگر فردا، کسی، سهوا، پایش بگیرد به لبه ی فرش و با ملاج برود توی شیشه هایی که اتاق را دیوار کشیده اند و حالا اگر بگیریم یک عده ی دیگر هم زیر این پنجره ها نشسته باشند، باید چند آمبولانس خبر کرد؟ سرم را با کجایم بگیرم بهتر است؟ زیر تنه ی طرف خفه نشوم، مردم؟ این خانه چقدر گوشه های تیز دارد در مساحت اندک.ب

معده ام تیر می کشد. فکر یک ماه تنهایی مثل داس یکهو حمله می کند. خدا کند قبل از سکته انقدر وقت داشته باشم که کسی را خبر کنم. آن طرف اما باید مسافتا نزدیک باشد. وقت زیادی هم ندارم. بهتر است در حمام را دیگر قفل نکنم. توی روزنامه هزار بار خوانده بودم همسایه ها از بوی تعفنی که از زیر پادری نشت می کرده، دوزاریشان افتاده. خدا، دورش بگردم، به فکر تنهاترین ها بوی مردار را چنین نفرت انگیز کرده. به شماره ی بهروز یک تلنگر می زنم که بیاید در دسترسم در صدر کال لیست. یک نفس رها.ب

هنوز از فکر این همه خون منقبض ام. گویا پرده گشایی شود که بنده تئوریتاٌ قاتل مجربی باشم.ب

وقتی که بچه بودم خوبی زنی بود که بوی سیگار می داد ...

2009-02-13T16:13:00.000-08:00

تمام ساعت های خانه عددشان فرق می کند. توی هال حرف که می زنی ده دقیقه جلوتر از شنیدنی در اتاق و چند دقیقه عقب تر از سوت کتری. کسی ده دقیقه دیرتر از وقتی که باید می آید. کسی چند لحظه زودتر بکارتش را از دست می دهد. سایه ی یک عدد روی سقف سنگینی نمی کند دیگر مثل آن وقت ها که قلبمان با ساعت یکی می زد. و خانه با وجود این زمان گسسته دلش خوش است به بوی میرزاقاسمی و آتش توی بخاری و آبی که آن بیرون بی خیال ولو شده توی حفره ای که صدایش کنند برکه. می گوید: ساعت را که ازت بگیرند تازه سر وقت می شوی خان جان. دهانش بوی سیر می دهد و کنت وارداتی. عینکش کثیفی سه هفته را به دوش کشیده تا به حال. نامجو هم همان اطراف دی دلی می کند.ب

ساعت آشپزخانه می گوید سه دقیقه ی دیگر غروب خواهد بود. همین حالا اما شب افتاده توی برکه. دلم سه دقیقه زودتر می گیرد.می گوید: هرچه زودتر... بهتر

اینجا یک روز همه چیز را از چوب ساخته اند. رحل قرآن را خودش از ماهون تراش داده و بیرون کشیده.مهربان است پیرزن. مهربان تر از موی سفیدش حتی

نامجو همان حوالی فریاد می زند کین عمر طی نمودی، کین عمر طی نمودی...ب

ماجرای پل های پشت سر

2009-02-11T13:43:00.000-08:00

ده روز دیگه از شریف اخراج می شم

شبقرقره

2009-02-09T22:45:00.000-08:00

دوازده ساعت پشت درس و مشق و کامپیوتر نشستم. حالا چشمام درست نمی بینن و یه تیکه کالباس چرب و با مایونز و یه مشت کاهوی صنعتی گندیده، آخر شب، قورت می دم به سمت ماتحت؛ ولی حس طنزم حسابی تحریک شده و یه گلوله ایمان توی قلبم قل قل می خوره. من محتوای درسهام رو تو این اتفاق فرخنده موثر می دونم. صبح تلاش کردم پیری مدل برهنه رو توی طرحام نشون بدم. مقاومت می کرد. حتی از مدل شیو کردن اونجاش معلوم بود. یک کلمه: پیر بود. دیگه اینکه امروز فکر کردم که اصلا خیلی هم از آدم های خودشیفته و از خود متشکر خوشم می آد. انگار عشقشون از زیر لباسهاشون نشت می کنه بیرون و من رو هم بی نصیب نمی ذاره و... الحق بد چیز گرمیه! دیگه اینکه... دقت کردید بعد از ۱۸ سالگی مرام چیزیِ که دخترها فقط برای پسرها میذارن و بالعکس؟ یعنی مرام فی النفسه مفهوم متناقضیه. بازم بگم کم کمک دارم به یه موجود ویردِ بامزه بدل می شم. اینجا دیگه نیلوفر نیست که شب امتحان بهم بگه که مثلا امتحان از فصل دوِ نه تمام فصل های باقی مونده. باور کنید شانس همیشه با من یار بوده. چند شب پیش تو بحبوهه ی اینکه یه آقای راوی به معنای واقعی کلمه داشت داستان یه بابای سلبریتی ای رو به اول شخصِ اول شخص تعریف می کرد، که من همیشه به این ویژگی اینجور آدم ها قبطه می خورم و تقریبا با دهن باز داشتم نگاهش می کردم، وسط همه ی این ها مطمئن بودم که باید زودتر راه بیافتم که با اون انسان های بیرون دو کلمه حرف بزنم. من همیشه دزد ایده های جماعت بودم. امروز مامان داشت می گفت اون هایی که از مونترال اومده بودن مکزیک می گفتن خوش به حالتون ونکوور گرمه. مامان هم حسابی بهش برخورده بود: همش دو سه درجه بالای صفره! و اونها از اون ور گزارش دما می دادن. مردم برای این که ثابت کنن بدترین چیز مال اون هاست و بدترین اتفاق ها براشون می افته و اصلا زندگی خوبی ندارن حاضرند از شرافتشون دست بکشن. فکر می کنم وقتی می اومدم اینجا یادم رفته یه چیزی رو تو چمدونم جا بدم. یه روز برای کشف قاره ی آمریکا بر می گردم. ولی الالحساب می رم که اون کتابی رو که اشتباهی نخوندم بخونم. هنوز هم می گم حقیقت همون چیزیِ که فکر می کنیم حقیقت همون چیزه. آسوده باشین پس.ب

اینسامنیا

2009-01-31T09:05:00.000-08:00

هنوز هم در می مانم از این خاله بازیم با کلمات. انگار آن وقتی که باربی ها را با غرض لخت می کردیم و هنوز معصومانه

هیچ چیز از فروید نمی دانستیم

Waiting for Godot

2009-01-23T22:22:00.000-08:00

دیگه نمی تونم ادامه بدم-

فکر می کنی-

too many options may kill a man

2009-01-23T18:12:00.000-08:00

ما رفته بودیم حج. من و تو، ولی تو مدام بین بودن و نبودن دودو می زدی. وقتی هم که بودی رنگت دم به دم عوض می شد. دراز می شدی، جوش می زدی، دم در می آوردی. ولی آنجا که باید اول از گورستان با سرعت پلنگ رد می شدیم دستم را محکم چسبیدی. گفتی می دانی من از قبرستان می ترسم. نمی دانستی. من از قبرستان اصلا هیچ ابایی ندارم

یادم است از بین بوته های خار که می جهیدیم فکر می کردم باز خدا چه کسی را این گوشه ی دنیا، آن هم کنار خانه ی خودش، یادش رفته

همه چیز همین طور ساده حل نمی شد. بعدش یک باغ مخفی بود و بعدش آن کارخانه ی مس. این خاصیت خواب آدم است که حتی آنجا هم نمی شود برسی. من که اما پاک یادم رفته بود به خدا کافرم، پایم را کرده بودم توی یک کفش که باید کعبه را، حتی چنین محقر و بی سند و مدرک، ببینم

(Orlean: I want to know how it feels to care about something passionately)

راهرو ها و راه پله ها را باد داشت کش می داد. صد سال تنهایی... کتاب مکاشفه درست آنجا بودُ ساعت نزدیک ۹. چند لحظه ی دیگر کسی توی خیابان گلوی آن یکی را جا به جا می برید. خودآگاه آب توی دستش بود ول کرده بود که به یاری ناخودآگاه بیاید. به ورق آخر که رسیدم، در چارتاق، انگار که جهش به وادی ایمان، باز شد

خیابان بود. مردم بودند. چهارراه انقلاب بود

بیگ بن هم محض استحضاء، با قاتل پشت پنجره یک دوئت ۹ ضربه ای را، همراه با پاشیدن خون و خرخره و خنده، اجرا کرد

تا يادم نرفته است بنويسم/ حوالي خوابهاي ما سال پر باراني بود

2009-01-18T18:55:00.000-08:00

چند روز است که همین طور چسبیده به مغز

موضوع همان کلمه ای است که این چند سال هر بارآمدم بنویسمش ‍دستم خط خورد

2009-01-10T21:18:00.000-08:00

صدای باز و بسته شدن درهای آسانسورها پشت در خانه می رسد به باز و بسته شدن درهای همسایه ها و صدای درهایی که با جریان هوای آن درهای باز شده به چارچوب کوبیده می شوند. سگ همسایه از آن ور دیوار طرف گوش کَرَم پارس می کند. ناله ای می کند که یعنی ماده ی پلاستیکی هم راضیش می کند. مردی که یک روز حیوانش را وقف این وحشی کرد خوب یادم مانده. یک پیری بود که می دانست ناراحت بودن چقدر این جماعت را خوشحال می کند. آن ور دیوار جلویی یکی انگار به دیوار خنج می زند. دختر ۱۳ ساله ی این مرتیکه ی روس است که باز ویار گرفته. یارو روزها دم راه پله دست همسایه ها را قاپ می زند و تشنج می کند. همیشه هم با یک لیوان آب سر پا می شود. بعد چشم هایش کف میکند، می گوید، خدا دخترم را چند بار کرده که بهتر از مسیح بزاید. دیوار روبرو که سهم من هم هست روز به روز با قاشق نازک تر میشود تا آهن باکره را تامین کند. آن یک ور باقی مانده، یارو جهود سؤتغذیه ای هر روز خدا روزه ی سکوت دارد، صدای قلبش حتی درز نمی کند از قفسه های گوژپشتش. همان جا گردباد می شود و نرم می شود و مردک وقت افطار با اشتها قورتش می دهد پایین

این زاویه ها انقدر عمود هستند که آدم دردش می گیرد. انگار همه ی هیبت این چار دیوار دست به دست هم داده که بکوبد به سر مالک خََرش. افقی بودن زمین من خوارم می کند پیش این قائم ها. انگار دیوارها به من بگویند برو، نباشی ما عین تیر، عین تفنگ، عین خدا هستیم. جماعت آن ور روی این دیوارها عمود راه می روند. یک کم که می گذرد صدای کفش های سربی شان اتاق را تکان تکان می دهد. جمعیت دور دیوارها هر جور مداری می زنند: استوایی، منطقی، رأس السرطان، رأس الجدی. من که همیشه به گرد بودن زمین ایمان داشتم سرم گیج می رود. آن ها مدار می زنند. من مکاشفه ورق می زنم. تندتر می زنند، مکاشفه تمام می کنم

بعد زمانی که باید (باید، باید) طبق تمام اصول جامع طبیعت از جمله آزادی، برادری و برابری همه چیز بلعیده شود ورق به نیشخند باز می شود که باز که اینجایی لعنتی

صد سال تنهایی

یعنی دست بالا، صد سال تنهایی

Adaptation

2009-01-10T00:20:00.000-08:00

ORLEAN So, did you ever miss the turtles? The only thing that

made your ten year old life worth living?

LAROCHE I'll tell you a story. I once fell deeply, profoundly in love with tropical fish. I had sixty goddamn

fish tanks in my house. I'd skin-dive to find just the right ones. Anisotremus virginicus, Holacanthus ciliaris, Chaetodon capistratus. You name it. Then one day I say, fuck fish.

I renounce fish. I vow to never set foot in the ocean again,

that's how much fuck fish.

That was seventeen years ago and I have never since stuck so much as a toe into that ocean.

And I love the ocean!

ORLEAN (beat) But why?

LAROCHE (shrugs) Done with fish.

300

2009-01-09T08:40:00.000-08:00

How I missed Mark Harris! For each of the remaining semesters, I definitely will take a course with him

- And don't be so self conscious please, others are way conscious of themselves to be conscious of you.

- The only way you can watch "The birth of a nation" (after all it's historical) is fancying Ku Klux Klans' hoods as toilet pumps (that's my trick!), toilet pumps can't be serious, right?!

غزه

2009-01-03T13:03:00.000-08:00

آدم های خوب وقت مستی گریه می کنند. آدم های بد، هوم، بطری می شکنند

بازم بگین گه بگیرن به فیس بوک

2008-12-18T10:50:00.000-08:00

امروز معلم نقاشی اول راهنمایی مون تو فیس بوک اَدم کرد

پریروز در راستای سفر لندن یادش افتاده بودم: فیلم آموزشی موزه ی مادام توسو رو برامون گذاشته بود. سال بعدش که خواست فیلمو دوباره بذاره ما کلاس رو برای تیم بسکتبال پیچوندیم

تا مدت ها فکر می کردم مادام توسو هلندی بوده

درباره ی اتاق های بی پنجره و مدرنیزاسیون

2008-12-05T00:07:00.000-08:00

تمِ درخِتِ جی میل می گه بیرون هوا ابریِ

تمِ ساحل می گه بیرون شبِ

تنها صداست که تنها نیست

2008-12-01T01:10:00.000-08:00

این دفعه فقط ما چهار تا نبودیم. همه لال بودن. ماشین ها هم بوق نمیزدن. روی گند شیشه ی یه پیکانی نوشته بود: به قدر کافی گفتم. دهنتُ گاییدم. بفهم. راننده ی پیکان سیگار برگ می کشید، نوار هایده رو گذاشت توی ضبط، بعد شروع کرد با ریتم سکوت ممتد بشکن صامت زدن. دهنم رو باز کردم که یه چیزی بپرسم. جاش گفتم آقا خسته نباشید. یا اون هم نگفتم. نفهمیدم اصلا چی خواستم بگم. صدا به مغزم نمی رسید

دنیا از معنویات خالی بود. الحق دنیای بدی هم نبود. هر کسی بلد بود کار خودش رو بکنه. نونوا هم هنوز نون "بری خاشی" درست می کرد. دو تا کفتر عاشق هم بودن. اون ور میدون، بی کلام، والس می رقصیدن. بی خودی برای دل اون یکی هم نمی خندیدن. نه دختر صداش رو نازک می کرد، نه پسر زردآلو، زردآلو

احساس غریبی کردم. آقای راننده پیکان یه چشمک زد که یعنی: ناراحت نباش، نیچه هم گریه کرد

نشستم بغل دستشُ رفتم

نیچه، می دونم چرا گریه کردی

2008-12-01T01:01:00.000-08:00

بعضی ها به برتری شون وفادارند و از جمعیت رونده می شن

بعضی برتر ها به جمعشون وفادارند و کمتر از اون ها می شن

Kentucky Avenue

2008-11-30T00:10:00.000-08:00

زندگی هر جایی ما که

گاه و بی گاه چمدان می بنددُ

ما از پی اش

با قدم فیلی

یادت می خواستیم به پیرزن بفهمونیم دخترش دزده؟

2008-11-29T19:48:00.000-08:00

مادر جان با گُلی و دزد و سه میلیون یه جمله بساز

دیشب

2008-11-28T12:01:00.000-08:00

برگشته بودم، قرار گذاشته بودیم میدون شوش، از لای درز دیوارها کوچه باریک ها رو می دیدم که ‍پر پیرزن های بدکاره بود و مغازه های پورن. چهار نفر بودیم وقتی توی چلوکبابی کثیف نشستیم و تا آخر، یک کلمه، هیچ کس به هیچ کس نگفت. بعد تو زنگ زدی گفتی نمی رسی، یا باید صبر کنم یا یادم نیست چی. جای کثیفی بود. گرمم بود. عجوزه ولم نمی کرد

به تو گفتم پول ایران ندارم، یک جوری گفتم که انگار خیالی نیست. گفتم آژانس می گیرم رسیدم کانادا حساب می کنم

ندیدمت

همه ی شب منتظرت بودم

چهل سالگی و بعد از آن

2008-11-25T23:23:00.001-08:00

یه خانومی رو می شناختم که دور این کتاب روزنامه پیچیده بود و همه جا با خودش می برد

2008-11-22T10:03:00.000-08:00

خانومه وقتی با حرص داشت پاهای دختره رو لیزر می کرد: آدم وقتی موهای مشکی کمند به این قشنگی داشته باشه، یه جا باید از دماغش در بیاد دیگه

2008-11-22T00:24:00.000-08:00

این یارو کچلِ بود که تو ماهواره انرژی درمانی از راه دور می کرد. چشماشو می بست، دستاشو رندم تو هوا تکون می داد و با تمرکز زیر لب زمزمه طوری می گفت: انرژی مثبت...انرژی مثبت.
بعد یه بار یه یارویی زنگ زد بهش گفت آقا من کچلم می شه یه لطفی کنی از راه دور کاشت مو کنی برام؟ یاروام انصافاًَ آدم بامحبتی بود و دوست داشت تا جایی که از دستش بر می آد به همه کمک کنه گفت آره عزیز دلم، سعیمو می کنم. بعد هی گفت آزاد شو... آزاد شو، هر چند دیقه هم از طرف فید بَک می گرفت که اوضاعش چطوره، بعد یه زور محکم زد که یهو قرمز شد و پرسید حالا چی؟
یارو گفت: آها، یه دونه زد بیرون

روح درمانی با ملودی جون

2008-11-22T00:11:00.000-08:00

ریترنینگ ویزیتورهای وبلاگ شما گزینه های معقولی برای ازدواج هستند چرا که به ذهنیات و درونیات شما علاقه مندند نه به صورت و ظاهرتان. البته اگر بر و رویی هم داشته باشید به آینده ی فرزندانتان و موقعیت آن ها در جامعه هم کمکی کرده اید

حساس شده ام و مدام می بینمش

2008-11-20T23:36:00.000-08:00

این تاریخ یک اصل فاجعه بار را مکرر نشان داده و این علم به استقرا می گوید که چیزی تغییر نخواهد کرد: انسان احمق و بیش از حد (تکرارش غم انگیز است: بیش از حد) ظالم است

آخ خدا جونم

2008-11-20T22:54:00.000-08:00

باور نمی کنین ولی چیزی که بهم امید می ده اینه که همه مون بالاخره می میریم

من که ما باشم عوض شدیم

2008-11-20T09:55:00.000-08:00

می خواهم این یک دفعه بگویم من؛ یعنی بله آقا جان ما که من باشم از بچگی به هر چه موضوع اکسپرسیونیستی سوررئالیستی کلبی مسلک بود علاقه نشان می دادیم و سبیلمان را تاب می دادیم که ما هم بله. بعد چیزی که هست و جز این نیست این است که فیلم درخشان (و واقعاً تابناک) پنج دقیقه ای در وصف صبحانه مفصل یک این ور آبی که با اخبار جنگ های آن ور آبی ها همراه می شود (و بگویم که در کادر فقط میز صبحانه است و محتویاتش که ناپدید می شوند) از جنبه ی میز صبحانه و محتویاتش که ناپدید می شوند مورد بررسی کلبی مسلکانه قرار بگیرد و به آن پیشنهاد شود که اخبار اقتصادی و فرهنگی و حوادث را هم در بر بگیرد. همین چیزهاست که هستند و جز این نیستند و سبب می شوند ما به انتهای اخبار (ثانیه ی ۴:۳۰ از ۵ دقیقه) یک قطعه ی دیگر اضافه کنیم من باب گران شدن نرخ گوجه فرنگی و تلویزیون را خاموش کنیم و اسم کل مجموعه را بگذاریم آقای هالو

2008-11-20T09:50:00.000-08:00

این روزها زندگی من به جنگ عراق گره خورده. همین حالا که این ها را می نویسم سر کلاس فیلم نامه هستم و یک مستند تخمی درباره ی سربازهای آمریکایی پناهنده به کانادا را هضم کرده ام و به چرندیات کارگردان گوش می کنم و بدبختانه تنها چیزی که از فیلم یادم مانده این جمله یکی از سربازان است که
(while grinning widely) who wants to visit a third world country?!!!

وقتی پیشرفتی دیگر در کار نیست

2008-11-20T09:48:00.000-08:00

به قول مهدی که به قول بلنشِ کتابی به قول تنسی ویلیامز باشد: من همیشه به محبت غریبه ها وابسته بودم.

هی تو! درخت شایسته ای بفرست که انگلش شوم

خاصیت

2008-11-19T22:04:00.000-08:00

هیچی که نه، خوب میتونم همه چی رو به تخمم بگیرم

تبدیل سیب زمینی به ناسیونالیست افراطی

2008-11-19T17:39:00.000-08:00

استاد فیلم با شعور سر کلاس می گه:

The U.S. started the Iraq war cause Saddam claimed he had nuclear weapons (which he didn't) and he wanted to attack Israel, but Israel HAD nuclear weapons so it would damn ruin the middle east. How about looking at it this way?

و تا‍پیک تغییر می کنه به بحران اقتصادی آمریکای شمالی و ایرادات اوباما

عکس های مدرسه

2008-11-15T00:30:00.000-08:00

وقتی لپ تاپ رو بدون بک آپ، ری سِت می کنین تازه می فهمین چیش براتون مهم تر بوده

زیبا شیرازی و کاوه یغمایی در شبی به یاد ماندنی

2008-11-14T23:40:00.000-08:00

چرا این جماعت و شب شعر؟!
چرا من و این همه نفرت؟!
ه

2008-11-11T10:22:00.000-08:00

خوبیش این است که هر چه هستی، در ذهن این و آن هستی. ممکن است ده نفر یکهو با هم تصمیم بگیرند که تو بامرامی. بعد اگر این گروه به اندازه ی کافی بزرگ باشد حرف هیچ احدالناس دیگری اعتبار ندارد. بعد می توانی هر گهی بخوری و بامرام بمانی.
این همه با صفات ظاهری می جنگیم، این بدبخت ها حداقل سندیت دارند

خاموش

2008-11-10T00:28:00.000-08:00

یک لحظه می گویند همه چیزت کودکیت است، بعد می گویند همه چیزت را از دست دادی

2008-11-09T23:18:00.000-08:00

کلی از زمان عقبم.
برای که می نویسم؟

A really real reality show

2008-11-09T21:54:00.000-08:00

گفت : پدرم قبل مرگش سه تا سکه انداخت . یکی برای خواهر کوچیکم که بدکاره از کار در اومد . یکی برای داداشم ( تشریفاتی ) . یکی هم برای من که قبل زمین خوردن ، کلاغ برده بودش.
من آدم عوضی ای نیستم ولی این یارو اصلاَ درست به نظر نمی اومد . از این آدما هیچ خوشم نمیاد . آدمایی که برای زمان هیچ ارزشی قائل نیستن . شونه هاشو خم می کرد و خودشو لخ لخ رو زمین اسکله می کشید . انگار با کف پاهاش بخواد زمانو بلیس و هی با هر نفس تف کنه به هر ثانیه . هیچ گشنه ی جا و مکان هم نبود . یه قبری خریده بود که نفهمیدم چطوری قرار هی زمین رو دور بزنه . می گفت می خواد با هرچی زمان که سپری کرده اون تو دراز بکشه.
مردک همه ی ابعاد رو رها کرده بود.
گفت این جمله رو به زبون خودم واسش ترجمه کنم . گفت اگه یه وقت سر و کارش به مملکت من بخوره و یه یارویی روش چاقو بکشه که جیبش یا هر چیشو بزنه ، گفتن این جمله، مثل لیز خوردن فرانکنشتاین از رو دیوار خونه ی معشوقه اش ، حیاتی می شه. براش نوشتم :
" اگه اجازه بدین با گل و شیرینی خدمت خانواده برسم. "
بعد پیچوندمش. از این جور آدما اصلا خوشم نمیاد

سر آسوده به بالین

2008-11-09T19:30:00.000-08:00

دوباره عاشق نیستم

برای خاطر همه ی روزهای آفتابی

2008-11-09T13:51:00.000-08:00

یک قولی به خودم داده ام که تا سه هفته از لغت "من" استفاده نکنم.
این اواخر زیاد از دستش خودآگاه می شوم.
اینجا فقط و صرفاَ فرصت گفتن قصه هاست

دیر آمده ای ری را

2008-11-02T08:51:00.000-08:00

دوباره خواب دیدم شمال دارم از خاله ها خداحافظی می کنم. یک بار دیگر هم از این خواب ها دیده بودم. خوابش باور کنید سخت تر از خودش است. گفتم اگر اجازه بدین قبل رفتن برم حمام.
بیدار که شدم اول از همه خندیدم.
یادم آمد اصل کاری را یک بار انجام داده ام

بزرگ

2008-10-30T14:23:00.000-07:00

نوار قصه حسن کچل و سیب طلای مامان بزرگی گم شد
گوگل اش کردم

کودک

2008-10-30T13:56:00.000-07:00

کلاغی که به مسئولان مهدکودک تولدم را خبر داده بود با یک کیک شکلاتی

کودک

2008-10-30T13:55:00.000-07:00

کش رفتن هزاری از کیف توی جیب پشتی شلوار بابا، هزاری که بعداَ "لاو ایز" و عکس برگردون و لوله های آزمایش اکلیلی می شد

کودک

2008-10-30T13:48:00.000-07:00

داشتن یک سطل و شنکش زرد و دریا

کودک

2008-10-30T13:46:00.000-07:00

بازی کردن با لاله های گوش که صدای تونل بیاید و دعوای مامان که نکن، گوشات دراز می شه

کودک

2008-10-30T13:45:00.000-07:00

چین پوست سر انگشتها و غرور پیری بعد از حمام

کودک

2008-10-30T13:43:00.000-07:00

پاییز و له کردن برگ های خشک خشخشی با لاستیک دوچرخه