Lost in Adaptation

The no-name project number 1

2009-09-12T13:40:00.000-07:00

All these months I was pushing myself to write a script. Now, out of a sudden, I've got it. I have actual words, actual images, in my head, I even know the theme, the frames, the colors. I can see it walking in front of my eyes. I know how I'm gonna start it and where I'm gonna end it.

I'm grateful of sorrow... and experience.

I am old enough now.

بار دیگر I've loved you so long

2009-08-09T23:11:00.000-07:00

اینطورم ولی نمی توانم بگویم. قلبم این قدر فشرده است. به موازات این روایت. احساسم به احساس این ماجرا می ماند. به له کردن حلزون های حیاط مادرجون و پیچیدن دل و روده ی لزجشان بین برگ های شمعدانی و بعد تجویزشان به بیمارهای مجازی. به توپ های دولایه ی کریم آقا که یک سال بعد مرد و دکان یک متری اش شد کلید فروشی.( بله کریم آقا، حالا لای پاهای حوری ها دکان پفک نمکی باز کرده ای. من هنوز تو را یادم است.) احساس تاب بزرگ آهنی زنگ زده ی حیاط پدرجون آهنگرم را دارم که همان سال ها رفت زیر خاک و شکلات های کاکائویی اش یک دفعه تمام شد. ب

مادرجون آلزایمر گرفته. مامان هر سه ماه برمی گردد انگار وسواس دارد که مرگش را به چشم ببیند. من را نمی شناخت. مثل آدم بزرگ ها با من رفتار می کرد. از گوشه ی چشم یک جوری نگاه می کرد انگار چرا زن بابا انقدر بچه سال است. سعی می کرد وسط فعل و فاعل بابلی چند کلمه فارسی هم بپراند ولی همه چیز یادش رفته بود. ب

من یادش رفته بود.ب

بابا نه.ب

بوسیدمش "خدافظ مادرجون، زود برمی گردم" یادم می رفت همیشه که چشم هایش آبی است. آبیِ تنگ ماهی قرمز هفت سینش، آبی کولر آبی. ته آن "طنین کاشی آبی" بودم که گفتب

"من تو رو خیلی دوست داشتم"

احساسم به این فعل ماضی می ماند، به شربت های بهار نارنج تگری وسط تابستان های شرجی خانه اش

به آن لحظه ای که این ها را گفتم، اشکم را تکاندی

همه ی هستی من آیه ی تاریکیست

2009-07-11T23:20:00.000-07:00

فرض کنید یک لحظه تمام این ماجرای سرنوشت و فرجام پابرجا باشد. شما به دنیا می آیید در خانواده ای عادی که دوستتان دارند و اتفاقا زیبا هستید و به دانشگاه می روید. نیمچه هنری هم از انگشتانتان جاری است. ساز می زنید. نامزدی دارید و یک روز همینطوری یک تیری می خورد در سینه تان و یک بنده ی دیگر خدا که او هم خط سرنوشتش را دقیق پیموده تا نوکیای اِن هفتاد بخرد و همان لحظه، همان جا بغل شما باشد فیلم مرگتان را مخابره می کند به کل زمین. و همه ی آدم ها با خطوط سرنوشت هایشان و به خصوص آن هایی که سرنوشت عجیبشان رییس جمهورشان کرده در یک لحظه با مرگ شما گره می خورند. یعنی شما این زندگی روزمره را دنبال کرده اید تا روزی یک تیر (یک کپسول آهنی ساخته ی دست بشریت) چند میلیارد آدم دیگر را (و البته آن هایی که مهم تر و معروفترند مثل بونو) به دم شما بچسباند. به عبارتی شما پیانو زده اید تا بمیرید، دانشگاه رفته اید تا بمیرید، نامزد کرده اید تا بمیرید. دانه دانه ی وعده هایی که مصرف کرده اید شما را یک قدم به آن لحظه ی موعود نزدیک تر کرده. سرنوشت شما از همان ابتدا و از پیش مردن بوده.ب

حالا باز هم عجیب تر این است که تصور کنیم برزخی باشد!ب

ژانگ هوآ یعنی زندگی

2009-08-10T21:42:00.000-07:00

چند وقت پیش، در یکی از پیک های نوشتاریم، یکی از خاصیت هایم را به رختان کشیدم و آن چیزی نبود مگر به تخم گرفتن تمام حوادث. دیشب با یادآوری این مطلب بعد یک روز بغض و کینه با خودم قهقهه ی پیروزی سر دادم. هر چه باشد من هنوز خیلی جوانم که همه اش یاد جوانی هایم کنم. پشت دیوار این میز، یعنی نقطه ی مقابل تختم یک دختر چینی زندگی می کند که اسمش از قضا مثل باقی چینی ها جینگ است. جینگ شب ها عادت دارد با سلین دیون بلند بلند بخواند، به خصوص آهنگ "آااال بای مای سلف" اش را. حالا به قصد خیر یا نه جینگی که همسایه ی من است دیشب دوباره با سلین دیون مستفیضم کرد. و باید بگویم، وقتی درگیر موقعیت های تخمی هستید، موزیک تخمی با لهجه ی چینی همان اثری را دارد که تخم مرغ و سیر برای کله ی کچل.ب

همان طور که حتما تا حالا متوجه شدید من هدفی از این نوشته نداشتم و فقط می خواستم مودم را کمی "چینی" تر کنم.ب

از این تغییر نوع نوشتار دم به دم عذر فکر نکنم بخواهم. به قول ننه ام، هرکسی کار خودش، بار خودش، آتیش به انبار خودش.ب

Life is a cabaret old chum, and I love a caaaa/baaaa/reeeeeee

2009-03-28T11:44:00.000-07:00

ساعت ۱۱:۴۵ روز ۲۸ مارچِ. من توی کتابخونه ی مرکزی ونکوور نشستم و عظم کردم ۶ صفحه ی باقی مونده ی پیپرم رو درباره ی سگ آندولوسی که به قول بونوئل نه زیباست نه رویا گونه بلکه فریادی شهوانی و ناامیدانه به سوی جنایتِ تا امشب تموم کنم. چند روزِ که مدام قصد نوشتن دارم ولی افکارم خیلی هرجایی تر از اونن که یه جا بند بشن. اگه همین طوری ادامه بدم چند ماه دیگه تو کتابخونه ی آسایشگاه جیغی به سمت خرخره ی پیرزن بغلی می کشم. البته بلافاصله فکر می کنم که همین طور ادامه نمی دم. بینگو! کلید طلایی! گنجینه ی خرد ارسطویی! تاریخ یک دست بشریت! قرآن تحریف نشده! سکس کمونیستی! هورا! هورا! هورا! ما مردم پر غرور با وجود همه ی دشواری ها همچنان دو پا روی زمین داریم.ب

من هنوز معتقدم ما، حداقل من، از درون هنوز دچار اخلاقیات فاسد جامعه نشدیم برای همین بیرونی کردن همه چیز اصلا همه چیز رو کن فیکون تبلیغاتی می کنه. خلاصه یعنی حرف نمی زنم. دیگه با هیچ کدومتون حرف نمی زنم. یعنی برین بمیرین. دیشب دویاره کاباره رو دیدم و اون آخر که مستر آو سرمونیز میاد دیالوگای اولشو تکرار می کنه به شدت و به طور بی نظیری تاثیر گذار بود.یعنی می تونستم اگه در طول روز شیر و آب پرتغال خورده بودم، بشینم های های برای این عشق دیوانه ی یک جنده و یک بای اشک بریزم. ولی از کمبود آب بدن رنج می بردم و سرافکنده (سر در گریبان اندکی متمایل به غبغب) از تصمیمم برگشتم.ب

حالا این چند خطی که من رو گایید و با شما کاری نداره چون فیلم رو ندیدید می ذارم اینجا که خودم حال کنم. برین بمیرین!ب

Meine Damen und Herren-

Mes dames et Messieurs-

Ladies and Gentlemen,

Where are your troubles now?

Forgotten, I told you so!

We have no troubles here

Here life is beautiful.

The girls are beautiful.

Even the orchestra is beautiful.

[The Band plays]

Aufwiedershen!

А bientфt!

I've loved you so long

2009-07-14T00:10:00.000-07:00

نوزده سال، برای دوست داشتن، خیلی زیاد است.ب

چه کسی بود صدا زد سهراب؟...ب

Where art thou now?

2009-08-11T17:30:00.000-07:00

امشب بارش شهابی برساوشیِ.ب

اینم یه یادواره برای تمام روزهای خوش دبیرستان، برای قصر بهرام رفتن هاُ کنفرانس زنجانُ و سمینار مشهدُ مرنجابُ دارو دسته ی گلنوشینا و حتی جیگربخشُ خانداُ استووّرت.ب

برای چیزایی که دیگه بر نمی گردن یا به قول استاد داستانمون "یوبی سانت موتیف" که به لاتین یعنی: حالا [ آنها ] کجایند؟ب

معارف

2009-08-10T22:11:00.000-07:00

رُز در فیس بوکش یکی از این عکس های مزخرف که باید دوستانت را درش تگ کنی و با سیل ایمیل بگایی، من را با عنوان "دی اَرَب (عرب)" تگ کرد. و به من برخورد! به همین سادگی! و من نتیجه ی اخلاقی گرفتم که ریسیست نبودن به دعوا کردن ننه بابا وقتی راننده های بد را چینی احمق خطاب می کنند نیست.ب

بازگشت

2009-05-31T02:02:00.000-07:00

هیجان دارم، قدری بی تابم، بعد فکر می کنم این کفش لعنتی چند روز است که پایم را زده، مامان می گوید کسی از توی دانشجو انتظار ندارد، انقدر نگرد، همیشه با تمام کارهای مثبت و منفی ام مخالفت کرده، انگار گاهی اوقات فقط دوست دارد اذیتم کند، بیشتر از هر چیز و هر حادثه، این واژه من را به آن واژه ای می رساند که هنوز برایش واژه ای اختراع نشده، این واژه ای که بینابین همه ی این هاست، بین این سحر هایی که با دلپیچه ناگهان از خواب می پرم، بین تمام برهانم برای رفتن و برگشتن، لا به لای هشت ماه فراموشی، میان همه ی رویاهایم، گمانم این میان خودش است: بازگشت

یاد اولین پست این وبلاگ تبعید خودخواسته می افتم. می روم وارد رویایی شوم که هجده سال درگیرش بودم، این رویا یک کشور است، اسم دارد، "اسمش چهار حرف است"، اسمش ایران است ب

I'm a dreamer

از جن نمی ترسم، از خودم می ترسم

باور کنید یا نه، خیلی دلتنگ این کلمه بودم:ب

بازگشت

خیلی حرف داشتم، قدر یک سال برای این روز آماده کرده بودم، همیشه با بازگشت شروع می شد، می خواستم از قبل سفر بگویم، تا وقتی که هواپیما بلند شد، تا وقتی که نیمه شب از جلوی لویی ووتن و گوچی رد شدیم تا وارد خانه ای شویم که شهر و رودخانه را منظره اش کرده، این لحظه که غالب می شود، همان فراموشی ای می آید که پیش از آمدن آمده بود، که زبانم را به کل برچید، برای گفتن، هیچ چیز ندارم، درست مثل آمدن، حالا می روم، با دلی خالی، اندکی اشک "نریزم"، درست مثل آمدن، برمی گردم

How to clean a toilet with Coca Cola

2009-07-06T08:45:00.000-07:00

1. I'm out of English

2. I am a desk

3. I have two fucking hard English courses for the next six weeks.

4. It's my first time living in a dorm. I googled how to clean my toilet. It suggested me a new way of cleaning it with Coke! I'm gonna have lots of fun for the next month. just wait!

2009-06-02T15:24:00.000-07:00

عطر دود و آسفالت تنوری

همه ی نام ها (چقدر این کتاب رو دوست داشتم

2009-05-26T00:15:00.000-07:00

من خر چرا به همه ساز شما می رقصم؟ چرا غر نمی زنم اینجا وقتی سه هفته است که پریُدم عقب افتاده و دیوانگیم اُد کرده؟ حالا گیریم که غر هم زده باشم، کی دیدید غرم را به سرعت دیلیت نکنم. دلم می خواهد یک بلاگ گمنام بزنم تویش را پر کنم با این پست های: آه، تاریکی بیا مرا در بر بگیر، فشارم بده، گازم بزن.ب

مثلا بزرگترین مشکلم این چند وقت را می دانید؟ اسم آدم ها را در غربت یاد نمی گیرم. انقدر که درگیر اسپل اسم خودم می شوم. همیشه سه بار اتفاق می افتد. سه بار می گوید: بار؟ باار؟ بهال؟ بعد محترمانه می خواهد که برایش اسپل کنم: بی اِی اچ اِی آر. هیچ وقت در ابعادی چنین میکروسکوپی به اسمم آگاهی نداشتم. اسم من پنج حرف است و آن وسط یک اچ بی خودِ زائد، ریده به زندگیم. در این ولایت دشواری اسم شما حمل بر مهاجر بودنتان می شود. وگرنه مگر مادرپدر شما بیمارند که اسم یک جور جلبک دوزیست رویتان بگذارند؟ البته هستند والدین خجسته دلی که اسم کودک بلوندشان را می گذارند "طلا حلبی" یا ننه باباهای عاری از قوه ی تخیلی که اسم بچه شان را "مجید مجیدی" می کنند. آدم از این بی استعدادتر؟! خوب حق دارد بچه ی معصوم که اینطوری می شود

سرتان را درد نمی آورم. فقط اینکه کامنت دانی دوباره بسته شد. نه من جنبه ی کس شعرهای شما دارم، نه شما شعور کامنت دادن. زنده باد دیکتاتوری سرکوب گر، زنده باد بی خبری

سحرقرقره

2009-05-14T09:58:00.000-07:00

الان حسی دارم که می خواهم بپرم همه ی آدمها را ماچ کنم. قورباغه ی زشت تنها شانس تو یا حالاست یا هیچ وقت. این روزها خودت را که بکشی کسی ماچت نمی کند. من دیشب ۶ ساعت خوابم را دنبال جنده ی مذکر پرسه می زدم. فکر کن حتی آن هم پیدا نمی شد! حتی توی خواب که باید یک جورهایی دنیای آزادتری تصورش کرد. سر سیمور هم که چند شب پیش ها بودیم، زنان بی حجب و حیای مکار، سر یقه شان را طوری زاویه می دادند که دیدن داخلش مزیتی شود برای بلندتر ها. دنیا به قد دو متر محدود شده. راستی، شنیده ام جدیداً ها کتابی منتشر کرده اند به اسم قورباغه را قورت بده، گمانم پیامش به دختران جوان است که دیگر گول قورباغه ها را نخورند، حتی الامکان خودشان را بخورند. سه سانتی بلا، تو هیچ شلنگ تخته ای به کارت نمی آید. نهایتا شاید بتوانی دست به دامن سازمان ملل شوی، بدهی قطعنامه ای تصویب کنند برای احیای حقوق ماچ نشده ها، با یک خط مصوبه: جولی بیا ماچش کن، یک ماچ آبدارش کن. ب

اگر همه چیز درست شد، بعد بیا پیش خودم، کارت دارم.ب

در باب فیلترینگ و تعلق

2009-05-01T09:44:00.000-07:00

تمام وبلاگ هایمان از ایران فیلتر شده اند. مردم سراسیمه اند. هر کس به طرفی می دود. بچه ی شیرخواره را روی زمین رها کرده اند به امان خدا. هر کس باید حرفی بزند. هر کس باید نظرش را درباره ی این توبیخ و توقیف ها بیان کند. همه شده اند یک گوش بزرگ.ب

من اما با دمب نداشته ام گردو می شکنم. نخواسته بودم مخاطبم ساکن سرزمین گل و بلبل باشد. دلیلش خیلی ساده است. من از ایران نمی گویم. و نمی فهمم چطور آنها ادعا می کنند حرفم را فهمیده اند. از کسانی که بیست بار در روز وبلاگم را به امید یافتن نشانه ای از خودشان زیر و رو می کنند هم هیچ دل خوشی ندارم. من و آن ها دیگر هیچ صنمی نداریم. راستش را بخواهید حتی از فکر برخورد دوباره مان وحشت می کنم. چشمانم عوض شده اند و یک چیزهایی تویش نشسته و رفته اند که دیگر مثل سابق نخواهد دید. دغدغه ی حال من انسان هایی هستند که عوض می شوند. نه اینکه در بطن اشیا و آدم های اطرافشان مدلی از زندگی قبلی را بنا کنند و با بریدن ربان صورتی وارد این حیله ی جدید شوند. اینجا این آدم ها زیادند. آنها با شادی در زندگی دیگری زندگی قبلی را بنا می کنند و دنبال آدم هایی برای دوست داشتن به این طریق می گردند. آدمهایی که آن ها هم زندگی حال را انکار کنند. ولی این دو اصلا با هم جور نیستند. باور کنید. آدمی که انکار کند آدم درستی نیست. این رابطه ی کسانی است که سنگک تقلبی را هر روز با پنیر بلغاری که لیقوان را توی جلدش قایم کرده می بلعند.ب

اما غربت آدم هایش را به هم نزدیک می کند. من اول مهاجرم، بعد ایرانی. مثل این که مارتین لوتر کینگ اول سیاه است بعد آمریکایی. جای صفت و موصوف در گرامر بیگانه عوض شده. این جزئیات دیگر به چشم جزئیات نباید دیده شوند. وطن من این برزخ است و همانقدر که شما گوشه گوشه ی سرزمینتان را دوست دارید من هم به مهاجرت احساس تعلق "عاشقانه" ای دارم.ب

و به دلیل این اتفاق فرخنده برای کسانی که پشت کامنت هایشان هزار و یک دلیل ریز و کوچک نباشد، کامنت دانی را باز می کنم. ب

آاااای بیبی سی بی بی سی

2009-05-12T01:07:00.000-07:00

باز که می شوی "مصرفت" می کنم: خوکی رسید به دیوار چین. اوباما دست نتانیاهو را به گرمی فشرد. رکسانا آزاد شد. کمی پایینتر، دلارا مرد.ب

یک صفحه جنایت به قطر ۴ میلیمتر، "تاریخ یکدست بشریت"، در قطعِِ اسکرین ۱۳ اینچ. ری را خبر نداری، هیتلر آن تو کولاک به پا می کند. در آرارات کشتار دسته جمعی برپاست. برو تماشا. بعضی می گویند عراق را به حق از تیر تاریخ آویختند. مردم از مدرنیته بریده اند به تفنگ و تایرا بنکز پناه برده اند. من با نوک انگشت دنبالشان می کنم. می خواهم من را به همان گرمی بپذیرند. دستانم به سمتتان گشوده است. نگاهم کنید. می خواهم بخشی از "آنها" باشم.ب

تراژدی این روزها به سرعت نور میل می کند؛ گشنهگی من به شومی، به سیاه چاله.ب

:ری را

گویا کسی ست که می خواند

اما صدای آدمی این نیست...ب

this is a memorable moment baby!!!

2009-05-08T15:53:00.000-07:00

خودم می دونم هیچ اتفاقی اونقدی که باید مهم نیست. ولی الان نمی دونم. الان میخوام این لحظه رو برای آینده ام اینجا ثبت کنم! هیپ هیپ هورا! زنده باد سینما! ب

Sugar Rush

2009-05-08T10:17:00.000-07:00

من به پنجره معتادم. چارچوبش را با یک نفس می کشم توی بینی و از خوشی قشقهه می زنم. پره های دماغم تدریجا شده اند یکی انقدر! باید به چشم خودتان ببینید. شتر با بارش آن تو گهگیجه می گیرد. بار آخری که عیالم تلاش کرد جدایم کند، سه هفته رو به قبله ی پشت دیوار آجری، پیچ شده به تخت، خواباندم. بیچاره خبر نداشت چه ساعت هایی وقت صرف تقلید آفتاب گردان های ولگرد کرده ام. سه هفته ی تمام کله ام با تاب نود درجه از مشرق طلوع می کرد و هاله ی شهوانی غربی را چشم می چراند. حالا شما، ای تمام کسانی که مرا می شناسید، با شعف به علت "نقص سازمانی" من پی برده اید، مگر نه؟ این گردن هذلولی شکل من همیشه فضول دانتان را تحریک می کرده، ها؟ من هم عاشق ریدن قرقی به صورتم نبوده و نیستم. این از آن دست اتفاق هایی است که "می افتند". مثل هواپیماها. قارقارک هایی که در برج مراقبت سلامتشان را به گردن من سپرده اند، که از بام تا شام مسیرشان را بپایم. ب

آخری که افتاد توی آن برکه ی خون، سر به بالا، به خانه برمی گردم، و کنار یک مشت آفتاب گردان گردن شکسته، برعکس و دمرو، یک دز پنجره می زنم، به این رگ های نا به کار. ب

2009-03-22T11:42:00.000-07:00

خانوم جذاب یک پایش را با دلبری وبال آن یکی کرده یک گوشه ی کافه بی توجه به بنی بشر با لپ تاپش بازی می کند و نمکین هر از چند گاهی به چیزی که ما نمی بینیم می خندد. مردان جوانی که از آن پشت می گذرند مسیرشان را آنی به سمت او کج می کنند و تپ و تپ به شیشه برخورد می کنند. این است که آن پشت بارها و بارها در شبانه روز کوهی از مردان جوانی که به شیشه خورده اند درست می شود و من باید یک ربع به یک ربع با جارو و خاک انداز سراغشان بروم. خانوم جذاب گوشه ی نگاهش را هم کج نمی کند. حتی نمی داند سر زانوی جوراب چپش اندکی در رفته. و من باید یک ربع به یک ربع با نخ و سوزن به سراغش بروم. مردان جوان عابر وقتی دست من را روی زانوی خانوم جذاب می بینند بنفش می شوند و این بار محکمتر و با هدف معین تری به شیشه اصابت می کنند. و من یک ربع به یک ربع باید با افسوس کوهی از مردان جوان بنفش را توی سطل آشغال حرام کنم. خانوم جذاب با آن چشمان فندقی و موهای خرمایی و پوست شیری، پایش را که اینجا گذاشت، هیچ به خواب هم نمی دیدم این قدر دردسر ساز شود. حالا دست کم تمام شب هایمان را با هم در یخچال می گذارنیم. او به من اجازه می دهد هر چقدر که می خواهم گونه های گندم گونش را بلیسم، و خودش فقط یک گوشه می نشیند، به چیزی که من نمی بینم، نخدی می خندد

من الغداه ‌الي ‌العشا

2009-03-16T23:22:00.000-07:00

یعنی خاک بر سر من که تا می بینم بلاگ فلانی خوب نوشته، نثرم سر جایش می آید. یعنی اومانیسم را از روی من قالب زده اند. یعنی اگر من بودم و من روی زمین، هیچ گهی نمی شدم. این خانوم گوشتالو را امروز دوباره توی باس دیدم. یکهو گردنم عین شتر چپید میان دفتر دستکم. آن دفعه تلپی نشسته بود بغل دستم و مرتب و زیر لب می گفت خُر خُر. موهایم چرب بود آن دفعه. شال بسته بودم به مدل سریال کانال دویی. جیغ زد توی گوشم که شالم را دوست دارد و کجایی هستم. یک کلمه می گفتم، می گفت خُر. دوباره یک کلمه دیگر می گفتم، با یک خُر دیگر تصدیق می کرد. تمرکزم پاک پریده بود. یک چیزی توی این مایه ها می گفت که اوضاع ایران خور خور است یا ایران اوضاعش با اسرائیل چه خور است. دهانش که باز می شد ۳ تا دندان پیش داشت. که دندان کوچک دو تا دندان پیش دیگر را پشت سر گذاشته بود. فکر کنم داشتم می گفتم ما با یهودی ها بد نیستیم بلکه با اسرئیلی ها بدیم برای شرایط سیاسی شان. با شعف کودکی ملیح که مادرش را قدر پدرش دوست دارد جیغ زد که جو ها را دوست دارد. هر کس که توی آن محدوده می توانست گردنش را بچرخاند حالا دیگر این کار را کرده بود. گفتم: من هم همینطور، من هم همینطور... حالا من یک دانه یهودی هم به زندگی ام ندیده ام. و این مثل این است که بگویی از سیاه ها (و اوباما) بدت می آید. آدم گاهی اوقات باید ندیده با یک جماعتی برادری کند

این بار نشسته بود صاف جلوی چشمم. اگر باد آن کاغذ را نمی انداخت جلوی پایش من را نمی دید. گفت شالم را دوست دارد. آن روز هم موهایم چرب بود. بعد از گرانی گفت و بحران اقتصادی ( خر خرش رو به بهبودی داشت) متاسفانه من با همین ذات ایرانی ام که مدام به رخ می کشم از غریبه ای که درباره ی پول حرف بزند عین گلوله فرار می کنم. این از آن تاثیرهای مادر بر کودک است. راستی اگر منتظرید بگویم پیرزن بلند شد و یک پایش مصنوعی بود و اریب چسبیده بود به کمرش سخت در اشتباهید. همه چیز همین جا تمام می شود. من در برادوی پیاده شدم.ب

طنازی

2008-09-18T21:34:00.002-07:00

اولین دلیلی که بی رفت و برگشت از خودکشی منصرفم می کنه، افتخارات تحصیلیمِ که بعد مرگم با تأسف و تألم یادآوری میشه

دیشب

2008-11-28T12:01:00.000-08:00

برگشته بودم، قرار گذاشته بودیم میدون شوش، از لای درز دیوارها کوچه باریک ها رو می دیدم که ‍پر پیرزن های بدکاره بود و مغازه های پورن. چهار نفر بودیم وقتی توی چلوکبابی کثیف نشستیم و تا آخر، یک کلمه، هیچ کس به هیچ کس نگفت. بعد تو زنگ زدی گفتی نمی رسی، یا باید صبر کنم یا یادم نیست چی. جای کثیفی بود. گرمم بود. عجوزه ولم نمی کرد

به تو گفتم پول ایران ندارم، یک جوری گفتم که انگار خیالی نیست. گفتم آژانس می گیرم می رم خونه حساب می کنم

ندیدمت

همه ی خواب، همه ی شب منتظرت بودم

2009-03-15T03:00:00.000-07:00

به رستگاری رسیدم

دوست داشتن کسی به خاطر درونیاتش فرسخ ها ابلهانه تر از دوست داشتن ابلهانه ی کسی به خاطر برونیاتش است

بیشتر نمی گویم. نمی فهمید

simple deduction

2009-03-15T03:41:00.000-07:00

the question is:

DO I HAVE A FRIEND ANYMORE?

the answer is:

FUCK

free association

2009-02-28T10:46:00.000-08:00

گور به گور می گه روت سیا

برای دوست ساکسیفونیستی که روزی روزگاری دوست دختری در فرانکفورت داشت

2009-02-21T17:32:00.000-08:00

شب گذشته که دوباره رد خوابش را از سوپر دریانی گرفته بود چنان آزرده و مأیوس بود (قصد داشت دیگر تحت هیچ شرایطی، حتی اگر ده سال بعد اتفاقی در خیابان یکدیگر را ببینند، محل سگ به او نگذارد) که سریع غلط زد، پشتش را کرد به پرده ی رویا و زور زد که از خواب بپرد. می گفت یا جای من اینجاست یا زنیکه ی جنده. خواب ولی یک جور تصمیم است. معمولا راه برگشت ندارد. ادامه داد. هرطور که بود. زخم زبان می زد و پوزخند ولی زنک تدریجا مثل همه ی روزهای دیگر نقب زد به قلبش. نه این که محبتی باشد یا عذر خواهی ای. خودش بود که همیشه فراموش می کرد. و دست آخر کار به جایی می کشید که باید با غلو تظاهر به هر جفنگیاتی می کرد که بار دیگر از کَفَش ندهد. یک لحظه از آن بخش خودآگاه رساله آمد که نکند همه ی این ها، این عشق، ناتوانی، دلهره یک سوتفاهم باشد؟ نکند همه ی این ها لج بازی است؟ عشق در بنیانش نکند هیچ چیز نباشد مگر لج بازی؟ تو که سه سال است یک کلمه هم از او نشنیدی. اصلا چه می دانی الان زنیکه چی شده و به کجا بند است؟ عزیز من آنچه می ستاییش فی الحال شاید کود تربچه ای باشد حوالی انزلی. تو عاشق دردی. دوست من، کرم داری. سه سال می دانی یعنی چه؟ سنگ هم سه ساله رنگ عوض می کند. وقتی که بیدار بود آتشش تندتر می شد. دوباره که می خوابید، همان آش بود و همان کاسه.ب

هر شب از سر گناهانش می گذشت.می گفت لحظه ی آخر به او لبخند می زند: تا فردا شب.ب

خورشید با خودش کینه می آورد.ب

این را کودکان هم می دانند.ب